Cześć Piękna! 

Pewnie już wstałaś. Wysłałaś dzieci do szkoły, przygotowałaś prezentację na studia, a może odhaczyłaś poranne bieganie. To Twój dzień, ale codzienne obowiązki nie rozpłynęły się magicznie w powietrzu, a Ty nie machnęłaś na nie ręką. Mam nadzieję, że masz chociaż czas na leniwe śniadanie. I że nie zrobisz go sama. Mam nadzieję, że jest w Twoim życiu ktoś, kto Cię uskrzydla. Zawsze i wszędzie. Nawet wtedy, gdy nie masz siły podnieść się z łóżka. Wtedy, gdy masz na sobie tę przydużą pidżamę z Goofy'm i turbo przyklap na głowie zamiast hollywoodzkich fal.  Wtedy, gdy marudzisz i kiedy w siebie wątpisz. 

Mam nadzieję, że jest przy Tobie ktoś, kto pomaga Ci odkryć Twoją wyjątkowość we wszystkim, co robisz. Nie dlatego, że sama nie jesteś w stanie tego zrobić. Pewnie, że jesteś. Ale to coś pięknego móc przejrzeć się czyichś oczach i wreszcie zobaczyć siebie kompletną. Ze wszystkimi słabościami, dziwnymi nawykami i żółtkiem/kupą (właściwe podkreśl) na głowie zamiast boskiego sombre. 

Na pewno przynajmniej raz w życiu słyszałaś tekst, że za każdym sukcesem mężczyzny stoi kobieta. Nie do końca się z tym zgadzam. Tak samo jak z tym, że za każdym sukcesem kobiety stoi mężczyzna. Ale nie da się ukryć, że wsparcie ukochanej osoby daje ogromną siłę i odwagę. Bo cokolwiek postanowisz i czegokolwiek się nie złapiesz, jest ktoś, kto zawsze za Tobą stanie i nie pozwoli upaść. Uciszy każdy lęk i każdą niepewność. I wcale nie chodzi o to, że wtedy jest łatwiej. Wtedy jest po prostu dużo przyjemniej. I cieplej - na sercu.

Ale nie zrozum mnie źle. Nie uzależniaj swojego szczęścia od drugiej osoby. Ludzie mają to do siebie, że odchodzą. I bardzo często zabierają więcej niż dali na początku. Ale Ty bądź ponad tym i cały czas miej w sobie dziecięcą naiwność i radość. Bądź tą kobietą, którą zawsze chciałaś być. Tą, która wchodzi do miejsca pełnego ludzi i rozpromienia wszystko wokół. Tą, która siłę znajduję nawet w swoich słabościach. Tą, która nie boi się nie tylko marzyć, ale również tych marzeń spełniać.     

A już na koniec życzę Ci żeby niezłomność była Twoim wyborem, a nie koniecznością. I żebyś w każdej sytuacji dawała z siebie, co najlepsze. Naprawdę wierzę, że kiedyś to wszystko do Ciebie wróci. 

PS. Jesteś piękną i mądrą kobietą. Pamiętaj.

PS1. Dzisiaj widzę Cię skąpaną w kwiatach. Ja już mam swój bukiet. Dostałam go od kogoś, komu naprawdę na mnie zależy. Dostałam go od siebie samej :).

Twoja N.

Możesz mieć "wszystko" - wysoką pozycję zawodową, pokaźną sumę pieniędzy na koncie, atrakcyjnego i oddanego mężczyznę u boku, zagraniczne mini-wakacje w każdy weekend, swoje ulubione przegrzebki na śniadanie, obiad i kolację, a jednak wciąż czuć niedosyt. Wiesz dlaczego? Bo nie doceniasz tego, co masz teraz. Nie doceniasz tego, że codziennie zasypiasz w miejscu, które spokojnie możesz nazwać swoim. A robiąc zakupy, nie masz świadomości, że to ogromny przywilej nie musieć wygrzebywać ostatniego grosza z portfela i zastanawiać się, czy tym razem starczy Ci na jedną bułkę czy może jednak na dwie. Nie doceniasz urlopu spędzonego pod namiotem, bo zamiast patrzeć wieczorem w gwiazdy, nerwowo scrollujesz Facebooka, oglądając egzotyczne wyprawy swoich znajomych. Z każdym dniem coraz mniej szanujesz i podziwiasz swojego partnera. Bo przecież na świecie stąpa całe mnóstwo bardziej atrakcyjnych osób, które odnoszą sukcesy  większe niż 300zł brutto podwyżki raz do roku.

Możesz zrobić wielki życiowy przewrót - wymienić namiot na 5-gwiazdkowy hotel, torebkę z sieciówki na chanelkę, Tomka na Jeff'a. Tyle, że to nic nie zmieni. Bo to poczucie pustki i niedosytu jest w Tobie. I nikt ani nic jej nie wypełni. Wiesz, we mnie jest bardzo dużo wdzięczności. Zwłaszcza za wyjątkowe osoby, które stają na mojej drodze. Za czyjąś bliskość i czas, który jest najcenniejszą walutą na świecie. Jestem wdzięczna za każdy słoneczny weekend, który mogę spędzić poza domem. I za deszczowy też, bo nie ma lepszego pretekstu do przeleżenia całego wieczoru w ramionach ukochanej osoby. Jestem wdzięczna za pracę, która daje mi finansowe bezpieczeństwo i pewnego rodzaju wolność. Jestem wdzięczna za to, kim jestem, bo choć wciąż jest we mnie wiele rzeczy do naprawy, to mam w sobie dużo zapału do bycia lepszym człowiekiem, partnerem, kobietą, siostrą, córką. Jestem mieszanką marzeń i ambicji. Nie boję się zmian, ale są w moim życiu rzeczy absolutnie święte i nie do ruszenia. Nie bawię się w szukanie substytutów. To świadoma decyzja i naprawdę wyzwalające uczucie. Będę się rozwijać w swoim małym ogródku i pomogę wzrastać w nim innym. I nie wymienię swojego ogrodu na większy, bo tak łatwiej, wygodniej. Sprawię, że mój mały ogród z czasem przerośnie te, do których w chwili słabości porównywałam mój własny. Mój ogród będzie pełen miłości, szaleństwa i zrozumienia. Mój ogród będzie mną i Tobą, jeśli pomożesz mi o niego zadbać :). Wiem, że w głębi duszy też masz dużo wdzięczności, ale od dawna tam nie zaglądasz. Zajrzyj do mojej i wyciągnij wnioski. 

Podsumowując rok 2016, jestem wdzięczna za: 

1. Miłość, którą dostawałam każdego dnia i która wypełniała mnie po brzegi. Za bliskość, wspólne poranki i wieczory, tysiące rozmów na najbardziej kosmiczne i wstydliwe tematy, śmiejące się oczy, najlepsze wakacje, duuużo pizzy, wina i... piwa.

2. Mamę. Za to, że wciąż jest i nieświadomie podbiera mi ciuchy.

3. Wsparcie dwóch osób (myślę, że będą wiedziały, że to o Nich mowa) podczas pisania pracy magisterskiej, kiedy byłam najbardziej żałosną i zdemotywowaną osobą we wszechświecie. Za wiarę we mnie i wszystkie kopniaki w tyłek - wielkie dzięki! Byliście moją główną motywacją.

4. Wszystkie nowe rzeczy, które miałam okazję/odwagę poznać, doświadczyć, spróbować. Za mazurskie lato, spanie pod namiotem, Ostróda Reggae Festiwal, koncert Alborosie i jego strzelające dredy-ośmiornicę (:, domowe nalewki. Za bożonarodzeniowy jarmark w Poznaniu. Za pracę. Za babskie spotkanie z Loveandgreatshoes. Za spotkanie blogowych koleżanek podczas Blogowigilii. 

 dat ass xD

5. Bliższą, niestety wciąż wirtualną znajomość z Mileną - Najlepszapora oraz Amelią - Poliptyk. Dziewczyny, jesteście niesamowite! Mili, dziękuję Ci za bycie perłą w blogosferze, "dinozaurem", który nie wpisuje się w dzisiejszy pęd za byle czym. Amelia, Tobie dziękuję za bycie odjechanym ziomkiem, dziewczyną do tańca i do różańca. Mega szacun za bycie silną babką! 

6. Względne zdrowie. Za nogi, które niosły mnie wszędzie tam, gdzie chciałam. Za oczy, które chłonęły wszystkie piękne obrazy. Za usta, które dały mi poznać tyle nowych smaków. Za uszy, które wyłapywały nawet najcichszy szept.

7. Pierwszy grosz zarobiony na swoim hobby - wizażu, którego tajniki staram się zgłębiać małymi kroczkami. To ogromna satysfakcja być docenionym za coś, czego uczymy się sami od podstaw. To ogromne szczęście otrzymać czyjeś zaufanie pomimo warsztatu, który pozostawia jeszcze wiele do życzenia. Dziękuję, Kasiu! 

8. Kobiecość, która się we mnie rozbudziła. Za pończochy i koronkową bieliznę, które odkryłam w tym roku i dzięki którym czułam się idealnie :-). Bo jak to mówi Aniamaluje: "Życie jest za krótkie na bawełniane gacie" :).  

Dziękuję Wam za ten piękny rok! 

Ściskam!

Moje zeszłoroczne boyfriendy zdają się mówić, że trochę mnie ubyło. I o ile fajnie jest widzieć pierwsze efekty celu postawionego sobie jakieś 2-3 lata temu, tak pojawia się też pytanie, czy to całe dążenie do zmian rzeczywiście wynika z moich wewnętrznych pobudek czy może jednak jest odpowiedzią na oczekiwania dzisiejszego świata. Po chwili zastanowienia stwierdzam, że robię to wszystko dla siebie. Ufff, mogę odetchnąć z ulgą, a przy okazji wyjawić Ci kilka faktów na swój temat:

✓ Nie przejdę na restrykcyjną dietę po to, by w kręgu okolicznych dresów zasłużyć na miano "dobrej dupery".

✓ Wracając z jakiegoś bananowego klubu, nie będę dziko pląsać na połamanych szpilkach i zdzierać do krwi stóp, by móc  napisać w kolejnym poście: Jak wynika z moich obliczeń, moje nogi są dłuższe niż u statystycznej Europejki.

✓ A gdy jakiś palant po raz kolejny wyśmieje latem  mój jasny kolor skóry, nie pobiegnę pokornie na solarium, by nierówno przypalić swoje cztery litery i nakarmić raczkiem znamiona. 

✓ Jeżeli w moim życiu pojawi się silikon, to będzie to co najwyżej silikonowe etui Moschino na telefon. Zatem jeśli zechcesz mnie uszczęśliwiać na siłę, wciskając mi silikon w stanik, ja włożę Ci go do majtek (:.

✓ Nie przeobrażę się z naturalnej szatynki w platynową królową lokalnej dyskoteki, która przy okazji fryzjerskich eksperymentów straci 80% włosów, a w konsekwencji znacząco podniesie sprzedaż naturalnych jak usta Natalii Siwiec włosów clip-in.

✓ Nie przestanę nosić przydużych t-shirtów ani spodni z obniżonym krokiem, by zasłużyć na miano kobiecej. Kobiecość to stan umysłu, czyli to, jak ja czuję się sama ze sobą, a nie Ty ze mną.

✓ Nie położę się spać w makijażu, by kolejnego poranka o 05:15 dostarczyć Ci estetycznych wrażeń. Obudził się w Tobie esteta? Zapraszam zatem do galerii sztuki.

✓ Będę dbać o siebie dla siebie. Dla lepszego samopoczucia i zdrowia. Poczucia kontroli nad swoim ciałem, swoimi myślami.

✓ Poza pięcioma porcjami warzyw i owoców będę karmić się dobrymi myślami. Z chęcią poczęstuję też Ciebie! Ale ale... podobno nie ma nic za darmo ;). Dlatego napisz mi w komentarzu, ile w Twoim życiu jest rzeczy, które robisz tylko dla siebie. Nie dla pochwał czy świętego spokoju, lecz w 100% dla siebie.

Zauważ, że na każdym kroku mniej lub bardziej obcy ludzie bez najmniejszego skrępowania zaglądają nam do majtek. Zalecają waginoplastykę, zmianę pracy i znalezienie bogatszego faceta. Sugerują przejście na dietę i naciągnięcie skóry powiek. Mamy dwa wyjścia: słuchać ich "cennych rad" albo skupić się na sobie, swoich myślach, swoim rozwoju. To co wybierasz?

Wyobraź sobie, że na chwilę przed swoją śmiercią zamiast przed Bogiem stajesz przed samym sobą. Zaskoczony? Twoja bierność i ''życzliwość'' innych sprawiły, że ciężko Ci się rozliczać z czegoś, co nawet trudno nazwać Ci "swoim''. To tak jakbyś nagle otrzymał PIT z wykazem rocznego przychodu swojego sąsiada i jeszcze musiał za niego dopłacać. "Ja Ci k**** dopłacę" - przeklniesz sobie w myślach. 

Podejrzewam, że w tej chwili żałujesz, że nie przeżyłeś życia po swojemu. Mówili:Nie dasz rady. Jesteś zbyt słaby. Tak więc robiłeś rzeczy, które wypadało robić, a nie te, którym bliżej było do pasji niż przykrego obowiązku. Zamiast przecinać swój własny szlak, szedłeś tam, gdzie inni. Starą, "sprawdzoną", wydeptaną ścieżką, która, jak się okazuje, prowadziła donikąd. Z relacjami nie było inaczej. Przekonywali Cię, że nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki, że ludzie się nie zmieniają. I nie wchodziłeś, choć serce niepokornie się do niej rwało. Bez najmniejszego zająknięcia pozwalałeś bliskim odchodzić. Innym bezczelnie kraść Twoje marzenia. 

Gdybyś tylko mógł cofnąć czas, to... 

...pewnie zrobiłbyś to samo.  Przecież jesteś zbyt słaby, niewystarczająco mądry, niezaradny życiowo. Poza tym miałeś kiepski życiowy start, a przecież trzeba być konsekwentnym i skończyć równie marnie. A co jeśli ktoś się pomylił i wcale nie trzeba? Teraz, kiedy jesteś już na mecie i mogę zanucić Ci refren Final Countdown, zmieniasz zdanie. Już nie jesteś tłem dla swojego pokolenia, rodziny, grupy zawodowej. Wreszcie odnajdujesz zapis z podziałem ról i dowiadujesz się, że ktoś się pomylił. Bo Ty wcale nie miałeś być statystą. Przydzielono Ci główną rolę, ale nie stawiłeś się na próbnych zdjęciach i przegapiłeś swoją szansę. Cholera. Gdybyś był kotem, miałbyś jeszcze sześć prób, sześć kolejnych żyć na zrobienie wszystkiego po swojemu. Na dopicie ulubionej kawy, długi, leniwy poranek u boku ukochanej osoby, której nie powinieneś pozwolić wtedy odejść, na rozmowę z mamą, którą zwykłeś lekceważyć. Teraz nie ma ani ulubionej kawy ani ukochanej osoby u boku, a co gorsza, mamy. Jesteś tylko Ty i zbyt wysoki rachunek za życie, którego wcale nie wykorzystałeś, a za które przyszło Ci zapłacić. I nie będzie żadnych ulg ani tym bardziej reklamacji. No bo jak reklamować coś, co nie działało tylko dlatego, że nie przeczytałeś jednozdaniowej instrukcji: Żyj po swojemu. 

Szkoda, że to już koniec.

A nie, żadnego końca świata dziś nie będzie, bo w Tokio jest już jutro... - nuci miły głos w radio. Potraktuj więc ten dzień jak druga, ostatnią szansę i... nie spieprzmy tego ☺.

Jak to jest, że jednym wystarczy słoneczny poranek do bycia szczęśliwym, a innych nie ucieszą nawet 4-tygodniowe rajskie wakacje pod palmami? Czyżby to wszystko było z góry ustalone i jedni rodzą się szczęśliwi i nie muszą robić nic, żeby to szczęście przy sobie zatrzymać, a drudzy choćby stawali na głowie, nie zaznają nigdy jego smaku? 

Taki scenariusz jest dość przerażający i…na całe szczęście nieprawdziwy. Bo nad szczęściem trzeba regularnie pracować. Nie dostaje się go gratis do zakupów powyżej 50 złotych. Gdyby tak było, to bym go nigdy nie gubiła, bo co jak co, ale zakupy spożywcze popełniam bardzo często. Jakby się tak zastanowić, to w sumie szczęściu bliżej jest do kaktusa - niespecjalnie wymagającego, a jednak potrzebującego cyklicznego doglądania. Zaniedbany prędzej czy później uschnie na Twoich oczach. Hm. No dobra. Ale możesz zapytać: Jak pielęgnować szczęście, którego w sobie nie mam? Masz. Każdy z nas je w sobie ma. To Twoje zostało uśpione. Być może silnym rozczarowaniem, a może gonitwą za lepszą pracą, szybszym samochodem, bardziej satysfakcjonującym związkiem. I o ile rozczarowanie drugim człowiekiem, relacją nie musi mieć nic wspólnego z osobistą gonitwą za dobrami materialnymi, tak na jedno i drugie jest dokładnie to samo lekarstwo o wdzięcznej nazwie: ODPUŚĆ SOBIE. I nie zrozum mnie źle. Nie chodzi mi o bierne przyglądanie się życiu, zgubienie ambicji i  pierdzenie w stołek. Tylko o to, że nie ma sensu tracić dobrej energii na rzeczy, na które nie masz wpływu  ani na te, które nie są źródłem prawdziwej satysfakcji. Naucz się cieszyć tym, co masz, choćbyś miał niewiele – niewiele z punktu widzenia dzisiejszego świata nastawionego na konsumpcjonizm i życie ponad stan. W nieustannej pogoni za  ilością tracimy jakość. Wtedy łatwo o krótkowzroczność, a chyba nie chcesz potykać się o zakurzony próg swojego rodzinnego domu, o dziecko, któremu brakuje matki, o męża, którego pozbawiłaś bliskości. Znajdź szczęście w tym, co masz, w tym, co pewne. 

Szczęście jest tu i teraz. Nie za 10 lat, 5 kilogramów mniej czy dodatkowe 20.000zł na koncie. Jest tu i teraz. Po co więc tracić kolejne miesiące, lata na szukanie czegoś, co już jest, na błądzenie po omacku, choć dobrze wiesz, gdzie znaleźć światło? To, czy szklanka będzie do połowy pełna czy pusta zależy wyłącznie od perspektywy, jaką przyjmiesz. To jak, którą wybierasz: tą, dzięki której będziesz budzić się i zasypiać z uśmiechem na ustach czy tą, która nawet najlepszy dzień skwituje grymasem na ustach? Dobrych wyborów nam wszystkim!

Ściskam :),

N.

Rozmawiając o przyczynach kompleksów, można by pokusić się o stwierdzenie, że jest ich tyle, ile ludzi borykających się z nimi. Szukając głównego winowajcy naszego skopanego poczucia własnej wartości, należałoby z krecim zapałem dokładnie przekopać przede wszystkim nasz background, czyli nasze dotychczasowe relacje z rodzicami, mniej lub bardziej udane związki, komentarze osób trzecich na temat naszej fizyczności, brak aprobaty w oczach autorytetów (rodziców, znajomych, nauczycieli), wpajane nam od małego wartości (nadmierna skromność, negacja własnych osiągnięć, wysoka samokrytyka). W tym całym poszukiwaniu nie chodzi o znalezienie winnego (eks-narzeczony, siostra, kumpela z liceum) i postawienie go pod pręgierzem, ale o znalezienie tego trującego wspomnienia i danie mu po ryju –raz, a konkretnie, tak by raz na zawsze odechciało mu się zatruwać naszą teraźniejszość i (co gorsza) przyszłość.

To wytworne walenie po ryju to nic innego jak uświadomienie sobie, że nie musisz być gąbką bezmyślnie chłonącą czyjeś przekonania, osądy. A tym bardziej sam nie powinieneś zmuszać się do trwania w wyniszczających relacjach ze względu na przyzwyczajenia, złudne poczucie bezpieczeństwa i stabilizacji ani mylne przekonania z cyklu „nikt inny mnie nie zechce”.  Zrozum raz na zawsze, że będziesz tym cholernym ogrem dopóty dopóki pozwolisz mieszać się z błotem.

Ale trzeba pamiętać, że nie tylko relacje z innymi skutkują zaburzonym poczuciem własnej wartości. Spójrzmy chociażby na media. Tak, znowu te p*****one media, które robią z naszych mózgów kupę w rozmiarze 0. No bo przecież ta innym rozmiarze jest niedopuszczalna. Zdarza Ci się robić taką w rozmiarze large albo extralarge? Sorry, Dude. Masz przekichane. Więc albo się od razu pochlastaj albo najpierw skonsultuj się z lekarzem bądź farmaceutą. Któryś z tych miłych panów z telewizji z pięknymi licówkami i zmyślonym imieniem na pewno poleci Ci coś, co wywoła jakże pożądane w dzisiejszym świecie mentalne zaparcia. Mentalne zaparcia sprawiają, że nie myślisz samodzielnie, łapczywie spijasz z ust pani rozpalającej konara ;-), że masz problem jeśli Twój sterczący penis nie rozrywa Ci spodni 24h/dobę (gdyby ktoś nie wiedział, o czym mówię, odsyłam do poniższej reklamy :D).

 A jeżeli nosisz spodnie w rozmiarze 38, to chyba czas najwyższy przesiąść się na fitbrokułową w proszku. Nie daj Boże, żeby któraś z Was, Drogie Panie, miała biust, którego nie da rady zarzucić na plecy. Wtedy zostaje tylko biustonosz-zbroja, który utrzyma w miejscu nawet fałdkę z brzucha, którą dzień w dzień cierpliwie zgarniamy do cyckonosza, co by poczuć się "pełniej".

Drodzy Czytelnicy, na koniec mała spowiedź z mojej strony. Zdarza mi się, że nie mieszczę się w spodnie w rozmiarze 40. Taka jestem large! A noszone przeze mnie rajstopy są w jednym z największych rozmiarów – 4. Żeby było jeszcze zabawniej, noszę buty w rozmiarze 41. A mimo wszystko jestem większa duchem aniżeli ciałem :).

W ramach uzupełnienia dzisiejszych przemyśleń, odsyłam do nieodrobionej przez większość z Was zaległej pracy domowej: 100 rzeczy, za które kocham swoje ciało.

PS. A jeansy zakładam tak (; :

 

Ściskam :),

N. 

Zbyt grube, kościste, obwisłe, nieapetyczne, chorobliwie blade - Twoje ciało. Ciało, o którym myślisz w ten sposób po raz ostatni. Jest bowiem wiele rzeczy, za które powinieneś je kochać. Jeżeli jednak wciąż ich nie dostrzegasz, pozwól, że trochę Cię pokieruję, opowiadając Ci o swoim.

Kocham moje ciało za bycie uważnym słuchaczem. Moja akcja - jego reakcja. I tak od zawsze na zawsze. Za to, że regularnie wysyła mi sygnały ostrzegawcze. Nie daje mi po pysku czerwoną kartką, kiedy robię z niego śmietnisko. Sięga najpierw po żółtą, odpowiadając na moje wszystkie żywieniowe głupoty dorodnym pryszczem, bólem brzucha, złym samopoczuciem. Kocham je za to, że przekracza granice narzucone przez umysł. Za to, że uczy mnie samodyscypliny. Za to, że jest moim narzędziem pracy, narzędziem, nad którym jedyną osobą sprawującą kontrolę jestem ja. Za to, że  jestem jego dożywotnim bossem :-). Kocham moje ciało za to, że uczy mnie, jak walczyć o siebie. Za to, że zna rozwiązanie na każdy problem. Na wirusy reaguje gorączką, a na starego hot-doga z zapyziałej budy wymiotami. Kocham moje ciało za to, że ma lepsze gadane ode mnie. Zwłaszcza wtedy, kiedy boję się mówić o rzeczach ważnych. Za to, że nie pozwala mi udawać. Za to, że na widok TŻ-a reaguje błyskiem w oku, na rozmowę z Tobą uniesionym kącikiem ust. Na ból łzami. Kocham je też za to, że pozwala mi odczuwać. Pozwala cieszyć się smakiem domowej pomidorówki. Przyglądać się Bliskim. Wąchać psią sierść. Dotykać czyjejś dłoni. Za to, że odzwierciedla moje małe wariactwa. Kiedy trzeba, dumnie nosi dready, drepcze w szpilkach od Butysądostaniaaniełażenia (znacie tego projektanta? mój ulubiony! ;)), plącze się w tiulach, przewraca w jajcarskich spodniach. Kocham je za to, że jest 175-centymetrowym przedłużeniem mojego serducha, moich myśli, marzeń, doświadczeń i tęsknot. Za to, że mnie dopełnia i niesie przez życie. Żółwim tempem czy biegiem. Zawsze do przodu, do celu.

Jeżeli dotrwałeś do końca, to znasz już część (serio, to wciąż nie wszystkie!:D) rzeczy, za które kocham swoje ciało. Teraz Twoja kolej! Powiedz mi, za co Ty kochasz swoje. Nie odpowiadaj zdawkowo: Za wszystko/za nic.  W Internecie roi się od głupkowatych challenge'ów, dlatego zamiast tracić na nie czas, zróbmy razem coś pożytecznego, coś, co przybliży Cię do samoakceptacji, sprawi, że uśmiechniesz się do samego siebie. Gotowy na wyzwanie? No to do dzieła!

PS. Liczę na to, że razem uda nam się dobić do tytułowej setki :-).

Ściskam :),

N.

Choć wszystkimi kończynami podpisuję się pod stwierdzeniem, że kobiecość rodzi się w głowie, to jednak muszę przyznać, że ta nasza babska głowa to dość skomplikowana rzecz. Nieustannie wystawia nas na próby, testując przy tym naszą pewność siebie i samoakceptację. Spiskujące z nią hormonalne huśtawki, chwilowy brak dystansu do siebie czy życiowe zawirowania potrafią dać nieźle w kość i zazwyczaj skutecznie zrujnować nasz pozytywny obraz siebie. Dołóżmy do tego jeszcze okres(morderca nie ma serca!) wmawiający nam na ''pocieszenie'', że nawet taka beznadziejna i straszna potwora znajdzie swego amatora. Wtedy jedyne, co nam zostaje to wyciągnąć z kieszeni zmiętoloną, zasmarkaną chusteczkę i pomachać naszej kobiecości na pożegnanie, wykrzykując przy tym desperacko Arrivederci! Ale poczekaj, coś mi tu nie gra. Żadna z nas nie jest wspomnianą potworą, dlaczego więc same przypisujemy sobie jej atrybuty?

Wspominałam już kiedyś, że kobiecość to taki wredny mebel, który bardzo lubi się kurzyć. Tzn. wredny jest tylko wtedy, kiedy go nie odkurzamy, leżymy do góry kołami, hodując imponujący cellulit. (Kiedy pseudoprzyjaciółka robi na widok Twojego tyłka ironiczne WOW, to wiedz, że coś się dzieje ;-)). W pozostałych przypadkach kobiecość to nasza najlepsza kumpela, która podnieca się dosłownie naszym każdym działaniem, za każdym razem dodając, że znów mamy +1000 do zajebistości ;-).

Co więc zrobić, by ta przyjaźń trwała na dobre i na złe? Regularnie zażywać 120mg próżności na czczo, żeby się nie odbijało głupimi myślami. Kurację stosować dożywotnio z uwzględnieniem regularnych konsultacji z lekarzem bądź farmaceutą pod postacią rodziny i przyjaciół. Jeśli stwierdzą, że dawka była za duża, zmniejszyć z zaleceniem, lecz w żadnym wypadku nie zaniechać kuracji. Należy pamiętać, że próżność można przyjmować pod wieloma postaciami. Jedną z nich jest narcystyczna sesja zdjęciowa. No wiesz, samojebki z ręki, zwane hajlalfowo selfie, mają moc. Jeżeli jednak to dla Ciebie za dużo na początek, zorganizuj z Mamą/Siostrą/koleżanką wspólną sesję zdjęciową. Zróbcie sobie wypasiony makijaż, ałtfity na bogato [czyt. wyciągamy z szafy najlepsze szpilki - tak, dokładnie te z półki 'do stania'] i cykajcie zdjęcia. Gwarantuję frajdę nie tylko z samej sesji, ale również jej efektów. Nic tak nie poprawia samooceny jak naoczny dowód na to, że jesteśmy PIĘKNE. A żeby nie być posądzoną o bycie Ciocią Dobrą Radą nie stosującą się do własnych rad, zamieszczam efekty mojej siostrzanej sesji:

Na koniec dodam tylko, że autorką naszych make-upów jestem ja oraz, że było to moje pierwsze spotkanie ze słynnymi Ardell Demi Wispies ;).

Ściskam :),

N.

''Nie patrz tyle w lustro'' to jedna z najbardziej beznadziejnych rad, jaką może usłyszeć dorastająca, pełna kompleksów nastolatka. Ta zacna rada utwierdza w mylnym przekonaniu, że jest się  Fioną o spojrzeniu bazyliszka, która by móc egzystować, nie może ujrzeć swojego oblicza. Otrząśnij się. Tak samo jak Królowa, Fiona jest tylko jedna. I nie jesteś nią Ty, tylko urocza zielona pani wykreowana przez Universals Studio :-).

Dlatego ode mnie usłyszysz inną radę: Lustra nie żałuj! Pacz ile wlezie*, bo lustro jest od paczenia. Ale warunek jest jeden. Nie trzymaj go w odległości, która pozwala Ci się zanurzyć w porach skóry, podziwiać dojrzewające w toskańskim słońcu, czerwone niczym pomidory Pudliszki księżniczki Maharadże(pospolicie zwane wykwitami skórnymi :D) i inne cudeńka. Zacznij spostrzegać siebie jako całość: duszę + ciało (kolejność jest tutaj kluczowa). Te dwa elementy są ze sobą ściśle związane, więc nie próbuj ich rozdzielać na siłę. Zauważ, że ciało odzwierciedla to, co masz w głowie. Masz co do tego wątpliwości? No to patrz:

Pięknie wyglądasz! Czyżbyś była zakochana?

...

 Macierzyństwo Pani bardzo służy.

 ...

Oczy Ci się śmieją.

Na pewno wielokrotnie spotkałaś się z jednym z powyższych stwierdzeń. Wszystkie trzy zgodnie potwierdzają tezę, że Twoje ciało odzwierciedla Twoje myśli i emocje. Dlatego jeżeli będziesz myślała o sobie w kategoriach: stary, brzydki, nikomu niepotrzebny kapeć, to gwarantuję Ci, że nim się staniesz. Dbaj o swoją duszę. Nie przyjmuj od innych negatywnych emocji, ale sama też ich nie generuj. Otaczaj się ludźmi, którzy Cię kochają, którzy życzą Ci dobrze, a nie tymi, którym największą frajdę sprawia podcinanie Ci skrzydeł.  Jednocześnie pamiętaj, żeby Twoje oczekiwania względem innych nie były większe od tych, które masz względem samej siebie. Dlatego szanuj siebie i innych. Z każdym dniem stawaj się lepszym człowiekiem :). Niech dobra energia krąży! What goes around, comes around.

 * jeśli nie masz lepszego zajęcia :D

A na koniec załączam moje bezmakeupowe lico ze specjalnych uśmiechem dla wszystkich pięknych Kobiet! :)

Ściskam :).

N.