Lubisz spać, ale tym razem przekładasz się z boku na bok przez dobre kilka godzin. Zmęczony tą szamotaniną z samym sobą w końcu usypiasz około północy. Tylko po to, by obudzić się po trzeciej. W nocy? W dzień? Sam już nie wiesz, noc przeplata się z dniem. Zmęczenie mija, a Ciebie po prostu boli serce, bo chyba nie ma gorszej rzeczy, którą mogą dać sobie bliscy ludzie od obojętności. Chciałbyś tyle powiedzieć, ale wiesz, że i tak nikt nie słucha, a przynajmniej nie ta osoba, którą chciałbyś zalać potokiem słów. Dlatego milczysz, przypominając sobie zasłyszane niegdyś słowa: Nic na siłę. W pełni to rozumiesz, a jednak umysł przy drobnej pomocy serca mimowolnie układa scenariusze dające choć najmniejszą nadzieję. To dopiero początek, a myśli wszelkiej maści przepełniają Twoją głowę do tego stopnia, że widzisz już przed sobą całą stertę zaniedbanych zobowiązań. Podchodzisz do tego z obojętnością, choć w żartach zwykłeś mówić, że: Hajs musi się zgadzać. Teraz nie musi, gdy Twój świat stanął na głowie. Zamiast kalkulować na zimno, a wszystkie planowane prezenty schować głęboko w kieszeń lub rozpocząć desperackie poszukiwanie paragonów i gwarancji, czekasz. W całkowitej beznadziei i zawieszeniu. Kto wie: może kolejna noc będzie bardziej łaskawa?

Może Ty też masz problemy ze snem?

N.

Wracam do Was niesamowicie stęskniona z komunikatem, że ta ponad dwutygodniowa przerwa nie była żadną formą odpoczynku od Was. Przygniotły mnie obowiązki,a powiedzmy sobie szczerze, ich natłok + słaba organizacja to nie najlepsze połączenie. A nawet jeśli te dwie rzeczy ze sobą grają, nie jest to wystarczający powód do satysfakcji. Nie jestem szczęśliwa, gdy nie czuję równowagi między obowiązkami a życiem prywatnym - choć i to drugie wymaga nakładu pracy, nie traktuję go w kategorii przykrego obowiązku. Lubię mieć dla kogo się starać. Zdarzają się jednak sytuacje, które sprawiają, że szala przechyla się na stronę pracy. W takich momentach zawsze do siebie mówię: A gdzie miejsce na ŻYCIE? Na beztroskę, trzymanie bliskiej osoby za rękę i obżeranie się pizzą. I to jest właśnie to, czego mi teraz najbardziej brakuje. Nie ukrywam, że w mojej głowie zrobiło się nieco jesiennie, ale robię, co mogę, by to zwalczyć. Szare myśli staram się gnieść jak spaghetti widelcem, bo przecież prędzej czy później to ja je zjem, a nie one mnie ;-). Odchodząc jednak nieco od tego tematu, chciałabym do Was trochę ''pogadać'' o wartości, jaką jest niezależność:

To przerażające, że dzisiaj trzeba być niezależnym w dosłownie każdej kwestii, by nie obudzić się rano w pustym domu, z komornikiem na głowie i niemałą depresją. Patrzę po bliskich i tych mniej bliższych mi osobach i co widzę? Wieloletnie związki rozpadające się w mgnieniu oka, kobiety na dnie finansowym pozostawione przez swoich dobrze zarabiających ex-kochanków i zwyczajną życiową niezaradność, która objawia się w tak prozaicznych sprawach jak wyprawa samochodem po większe zakupy. Dlatego żeby nie okazać się życiowym loserem staram się rozwijać i nie chodzi tu o jakieś megatalenty, tylko o zwyczajne, codzienne ogarnięcie - dotrzymywanie terminów, rozsądne rozporządzanie pieniędzmi, umiejętność ułatwiania sobie życia. Przedsięwzięcie zacne, choć nieco przykre. 

Chciałabym mieć świadomość, że w pewnych kwestiach mogę sobie najzwyczajniej w życiu odpuścić. Nie dlatego, że czegoś nie umiem lub że czegoś nie przewidziałam. Tylko dlatego, że jest ktoś, kto nie zmieni zdania, kto się nie wycofa, kto będzie chciał być częścią mnie i nie odejdzie wraz z pierwszym podmuchem wiatru. Na kogo zawsze będę mogła liczyć i dla kogo ta pomoc nie będzie przykrym obowiązkiem, lecz powodem do satysfakcji. W zamian oferuję 100% siebie.

...

Głęboko wierzę, że ktoś taki JUŻ jest.

Ściskam :),

N.

Z tego, co pamiętam, jedną ze swoich pierwszych wizyt w ciucholandzie zaliczyłam u boku Siostry około dziesięć lat temu. Jak przez mgłę widzę kosze pełne typowych łachów, panią bacznie przyglądająca się klientkom zza wagi, specyficzny zapach unoszący się w powietrzu oraz rojące się w mojej głowie pytanie: co ja tu robię? Asortyment był wówczas bardzo ubogi i znalezienie czegoś naprawdę godnego uwagi graniczyło z cudem. Dlatego zdarzyło mi się raz czy dwa wyjść pod pachą ze spodniami o 8 rozmiarów za dużymi z zamiarem zwężenia ich. Siostra, z kolei, kilkukrotnie dumnie taszczyła kilka lekko podniszczonych koszulek za 5-6zł/szt. Wówczas nie przeczuwałam, jakie możliwości oraz zagrożenia związane z zarządzaniem $ wniosą do mojego życia ciucholandy. 

Około cztery lata później nastał bum. W okolicy zaczęło pojawiać się coraz więcej ciucholandów. Asortyment był nieco lepszy. Choć zakupienie naprawdę ładnej bluzki za kilka złotych wciąż graniczyło z cudem. Wracając z liceum, zahaczałam  o przynajmniej jeden ciucholand. Potrafiłam spędzić ponad godzinę w kilkumetrowej klicie, tylko po to, by nie wyjść z pustymi rękoma. W tym czasie przygarnęłam do swojej szafy folkową marynarkę za 12zł oraz kilka bluzek i swetrów, co do których nie byłam przekonana. W moje ręce wpadła również wiatrówka - lekka, ciemnozielona, ze ściągaczem na dole. Z metką H&M. Tak, ta metka była wówczas dla mnie bardzo istotna. Miałam poczucie, że to towar luksusowy, a wiadomo jak miło jest móc sobie na coś takiego pozwolić. Zapłaciłam 16zł i tym sposobem stałam się posiadaczką za krótkiej i zbyt obcisłej kurtki, w której pojawiłam się zaledwie kilka razy. Alert: Paradowanie na mieście w czymś, co robi z Ciebie wędzoną szynkę w zbyt ciasnym sznurku nie jest niczym przyjemnym. Po drodze doszły niewygodne łyżwy i podniszczone półbuty, które na szczęście udało mi się wymienić na inny towar (pewnie równie nieprzemyślany ;).

W przeciągu roku ciucholandy zaczęły się przeobrażać w zaskakująco szybkim tempie. Te z dziadowskim asortymentem zaczęły upadać, a  w ich miejsce powstawało drugie tyle tych ''markowych''. W ciucholandach zaczęły królować: Atmosphere, H&M, Zara. Wreszcie było w czym wybierać. Zakup ładnej bluzki wiązał się wówczas z kosztem rzędu 10-20zł. I o ile ta druga część widełek zazwyczaj skutecznie mnie odstraszała, tak ta pierwsza stanowiła coraz mniejszy problem. Tak więc regularnie wracałam do domu z portfelem uboższym o jakieś 50-80zł. W ekstremalnych przypadkach zdarzały mi się kwoty oscylujące wokół 100-120zł. Nie mówię, że uszczuplanie portfela o takie kwoty nie było dla mnie problemem. Było, ale nie na tyle odczuwalnym bym się wówczas opamiętała. Mnie po prostu wydawało się, że płacę za dobrą jakość. I wydając 100zł w ciucholandzie, zaoszczędzam przynajmniej drugie tyle - bo przecież tyle zapłaciłabym za podobne zakupy w sieciówkach.

Dwa lata temu zaczęły pojawiać się ciucholandy sieciowe. Cotygodniowa wymiana asortymentu, regularne wyprzedaże -50% i piątkowe wszystko za 1/2/3zł niebywale kusiły. Nie chcę nawet myśleć, ile pieniędzy w nich zostawiłam przez ostatnie dwa lata, ile worów ciuchów przytargałam pod swój dach. Tragedia! Ciasne mieszkanie i pusty portfel zaczęły doskwierać do tego stopnia, że wreszcie się opamiętałam. Nie kupiłam nic w ciucholandzie od ładnych kilku miesięcy i tego zamierzam się trzymać. Co więcej, w wakacje częściowo rozprawiłam się z bajzlem przez nie wywołanym.

Mam nadzieję, że Wy macie kontrolę nad tego typu zakupami? Chętnie poznam Waszą historię!

PS. Już niebawem przeczytacie u mnie o :

• zaletach i wadach, jakie dostrzegam w robieniu zakupów w ciucholandach
• o tym, w jaki sposób ukształtowały one moje podejście do pieniędzy i przestrzeni życiowej

Ściskam! :),
N.

 

Dżentelmeni to takie współczesne dinozaury - niby każdy o nich słyszał, a jednak nikt nie widział. No może za wyjątkiem naszych babek i prababek. Zastanawiam się, co jest przyczyną zagrożenia tego gatunku. Zbyt duża liczba kobiet-modliszek przypadająca na jednego dżentelmena? Poważne konsekwencje wynikające z podjęcia niebezpiecznej dla zdrowia decyzji o byciu dżentelmenem? A może zbytnie przywiązanie Panów do etymologii tego słowa, zamiast do szerszej idei, jaką bycie dżentelmenem ze sobą niesie? Gentle - delikatny, łagodny, miły. Tako rzecze słownik, więc czego chcesz ode mnie, Kobieto?

A no żebyś, Mężczyzno, czasem na moje staranie odpowiedział swoim, żeby garnitur z Wólczanki nie był jedyną oznaką Twojej klasy, a Twoja delikatność nie sprowadzała się do jakże delikatnych uwag:

Huuu, ale ktoś przesolił ten rosół. Mojej Mamusi nigdy się to nie zdarza.

 Poszło Ci oczko w rajstopach, wracamy do domu zanim moi znajomi zauważą!

Czy nie pogniewasz się jeśli zostanę do końca imprezy, a Ty wrócisz do domu sama? Takie zgrabne nóżki jak Twoje szybciutko pokonają te siedem kilosów dzielące Cię od cywilizacji. No co Ty? Taka duża dziewczynka, a boi się ciemności?

Hm. Albo to świat jest jakiś pojebany dziś albo to ja nie nadążam. Dziewczyny, przyznać się! Widziała któraś dżentelmena?:>

PS. No dobra, ja też widziałam:

Ściskam :),

N.

Jego uśmiech i wzrok skierowane  w stronę innej kobiety sprawiają, że w jednej chwili z bogini seksu stajesz się kopciuchem. Zastanawiałaś się kiedyś, jak z tym walczyć? Być eko strzelając mu z liścia? Skarcić wzrokiem, a może wręcz przeciwnie - udać obojętną? Niestety, powyższe sposoby dadzą złudne i jedynie chwilowe poczucie ulgi. Jedynym skutecznym rozwiązaniem jest praca nad samooceną. Zdziwiona, że problem leży właśnie w niej? Nawet nie próbuj mi wmówić, że byle spojrzenie może sprawić, że pewna siebie kobieta zacznie zastanawiać się nad sensem swojego związku, swoją atrakcyjnością i tym, czy zasłużyła na tak zajebistego faceta jakim jest Rysiek - notoryczny nieopuszczacz klapy sedesowej. No heloł. Faceci to pieprzeni wzrokowcy i nawet największemu romantykowi czasem ucieka oko. Zrozum, że spojrzenie to nie wyrocznia, a puszczenie oka nie czyni go posiadaczem największego penisa we wsi. Za to Twoja pewność siebie i świadomość własnej wartości są więcej warte niż wylewające się ze stanika balony czy pochwa poddana waginoplastyce. Dlatego doceń siebie, Kobieto! I Ty i ja zasługujemy na to, co najlepsze. Bez względu na kolor skóry, zasobność portfela, opadające powieki, wykształcenie, trądzik. Gdyby tak nie było, nie poświęcałabym swojego czasu i tego przekazu Tobie, i Tobie, i Tobie również. Ale ja po prostu wiem, że zasługujesz na to, co najlepsze, a w tym przypadku jest to wirtualny kop wymierzony w Twój soczysty pośladek. No już, czujesz się lepiej? :) Proszę, powiedz, że choć trochę.

Jeżeli jednak Twoja wysoka samoocena nie rozwiąże problemu, przyjrzyj się Ryśkowi dokładnie i przypomnij sobie, czy odkąd pamiętasz oglądał się za panienkami. Jeżeli tak, to koniecznie zabierz go na wycieczkę. No wiesz, tak w ramach rekompensaty za to, że zamiast z blondynką spotykał się przez 1,5 roku  z Tobą - rumianą brunetką. Pojedźcie razem na pole. Wróć do samochodu pod byle pretekstem i zostaw buraka tam skąd przyszedł :).

Ściskam :),
N.

Mogłoby się wydawać, że to tylko kolejna głupkowata reklama, a jednak niesamowicie motywuje mnie do pracy nad sobą. Spokojnie, motywacyjny aspekt tej reklamy nie sprowadza się do wyzwania  z cyklu: One snickers a day keeps the doctor away. To raczej nie ma szansy się udać, no chyba, że nowo kupione hula-hop ma na nas leżeć jak ulał ;-). Chodzi raczej o to, że ta reklama w idealny sposób ilustruje, jak obecność bądź brak z pozoru błahych rzeczy w naszym życiu determinuje nasze relacje z innymi.

Snickersowy przykład futbolisty zmieniającego się w narzekającą babę do Was nie przemawia? Zerknijcie zatem na przykłady z mojego życia. Kiedy jestem długo poza domem i z jakiś względów nie mogę zaspokoić głodu, robię się poddenerwowana. Nie jestem uważnym słuchaczem, a na zadane pytania odpowiadam zdawkowo. Strzelam jak z karabinu złośliwymi uwagami, a jak wiadomo, nie ma większej broni od słów. To prosta droga do konfliktu, który nie dość, że w swej naturze jest zjawiskiem negatywnym, boli jeszcze bardziej, gdy rozgrywa się między bliskimi osobami. Kolejnym wrogiem dobrych relacji jest PMS. No,bez kitu, dziad jeden przejmuje nade mną kontrolę i sprawia, że:

a) jestem mrukiem i noł lajfem 

b) Nikoliną Mamzawszerację oraz 

c) krytykiem życiowym :D

I o ile to pierwsze zjawisko jest zazwyczaj mało szkodliwe, tak pozostałe mogą doprowadzić nasze otoczenie do szewskiej pasji. W takiej sytuacji jedyne, co można zrobić to wyjść z siebie i powiedzieć: Zjedz snickersa, bo zaczynasz gwiazdorzyć. Uwaga: To działa! Działa tak samo jak publiczne puknięcie się w czoło (jest od niego jednak mniej ekshibicjonistyczne ;) i powiedzenie sobie: Weź się ogarnij! Szanuj innych i doceń to, że poświęcają Ci swoją uwagę i  czas, który obecnie traktowany jest jak ekwiwalent hajsu. Dlatego jeżeli Tobie też zdarzają się dni, że chamstwo wylewa Ci się z kołnierza, to w miarę możliwości ogranicz kontakty z innymi. Zrezygnuj z tych bezpośrednich: face-to-face oraz telefonicznych na rzecz maili i smsów. Przynajmniej masz gwarancję, że nie palniesz nic pod wpływem chwili - będziesz na bieżąco weryfikować swoje nieuczesane myśli. Jeżeli jednak możesz sobie pozwolić na chwilową ''nieobecność'', poluzuj majty i poczekaj aż Ci przejdzie.

Koniecznie napiszcie, w jakich sytuacjach, to Wam przydałby się snickers! :-)

Ściskam :),

N.

W kwestii jedzenia jestem typem krowim - 4-żołądkowym (a ściślej mówiąc, 4-komorowym ;)). Obce mi są paniusiowate porcje z cyklu 50g mięsa, pół ziemniaka i pół gałązki pietruszki. Ja po prostu jestem żarta. Mam bardzo dobrą przemianę materii, a przez to wysokie zapotrzebowanie kaloryczne. A poza tym uwielbiam jeść! To wszystko sprawia, że żeby jeść zdrowo, moja mózgownica musi pracować na jak najwyższych obrotach. Już Wam tłumaczę dlaczego.

Zdrowe odżywianie zdrowym odżywianiem, ale chyba każdemu z nas zdarzają się dni,że wymięta paczka czipsów i pudełko kokosowych ciastek leżące na dnie szuflady przemawiają ludzkim głosem. Problem w tym, że robią to nie tylko w Wigilię ;). Skusić się czy nie skusić? to często szekspirowskie być albo nie być naszego dobrego samopoczucia, nadwagi oraz największego przyjaciela kobiet - cellulitu (Marylin się myliła co do diamentów!) Sama łapię się na tym, że moja uległość względem śmieciowego żarcia wcale mnie nie czyni szczęśliwszą, choć oczywiście tak mi się wydaje podczas wieczornego pościgu za falowanymi kranczipsami. Scenariusz jest zazwyczaj następujący:

Etap 1: Jestę dzięckię dr. Oetkera - trzęsę się jak galaretka z ochoty na junk food.

Etap 2: Biegacz długodystansowiec, no istny maratończyk! Jeżeli tak jak mi, na co dzień nie zdarza Ci się biegać, a w przypływie wzmożonej ochoty na syf,biegniesz do Tesco zwinnie omijając przeszkody, to możemy sobie przybić pjonę!

Etap 3: Boże, Boże, czemu wzięłam ze sobą tylko 10zł?! Te pieprzone sklepowe regały zdają się do mnie krzyczeć o pomoc. Tyle chipsów i krakersów do ocalenia, a ja głupia mam w portfelu zaledwie dychacza...

Etap 4: Chwila pseudoprzytomności umysłu - no nic, muszę zmieścić się w tej dyszce. Paczka chipsów, żelki i mały sok. Cel: kasa. Poproszę 9,99zł! - who's the winner? I'm the winner! :D

Etap 5: Jestę prosiakię - może nie zauważo! To teraz tylko wytrzepię całą pościel z okruszków, wytrę wąska ze śladami keczupu i gotowe!

Etap 6: Satysfakcja? Nic z tych rzeczy. Znowu syf wygrał z moją, podobno silną, wolą.

Szczerze mówiąc, mam tego dosyć. To moje ciało,więc to JA mam nad nim kontrolę. Ale żeby tak się stało musiałam opracować zbiór żelaznych reguł,którymi chcę się z Wami podzielić. 

Pierwszą z nich jest sztuka kompromisu, czyli sztuka wyboru. Zazwyczaj sytuacja wygląda w ten sposób, że dobrze się trzymam przez prawie cały tydzień, aż tu nagle nadchodzi dzień,w którym nie sposób się opamiętać. Takie momenty zazwyczaj jednak nie przychodzą ot tak. Czasem jest to Siostra wymachująca przed nosem paczką prażynek. Czasem PMS każe wierzyć, że choćbym stanęła na głowie, to i tak będę tłusta i beznadziejna, więc po co sobie odmawiać przyjemności? Innym razem przypomni mi się smak, za którym bardzo tęsknię. W tego typu sytuacjach przychodzą mi do głowy jedynie dwa rozwiązania: Przywiązać się do łóżka i leżeć. No cholera, kiedyś przecież przejdzie, nie? Musi! albo poddać się temu w sposób kontrolowany. Jeżeli czuję, że nie mogę obejść się smakiem, to po prostu siadam na dupie i gotuję. Zamiast zjeść tvpakę czipsów, smażę frytki. Wiem, nie są zdrowe, ale z pewnością mniej szkodliwe niż czipsy. Mam pewność, że są zrobione ze świeżych ziemniaków, smażone na świeżym oleju i doprawione skomponowanym przez siebie zestawem przypraw, a nie tym całym glutaminosyfem. Pizza z sieciówki? Ok. Zagniatam półciemne ciasto, ścieram na tarce dobrej jakości ser,a  nie produkt seropodobny serwowany w tanich pizzeriach, kroję świeże warzywa i zioła. Wierzcie mi, że po domowych grzeszkach czuję się znacznie lepiej niż po tych sklepowych. Przynajmniej mam niemalże 100% pewność, że mój organizm się nie zbuntuje, a ja nie mając wyrzutów sumienia, jestem spokojna. A chyba o to w tym wszystkim chodzi? ;)

Ściskam :),

N.