Zośka wstaje o 05:15, by na spokojnie odprawić swój poranny rytuał. Sięga po wielki kufer z wytłoczonym logo znanej marki i zabiera się do pracy. Wysypuje wszystko na swoją śnieżnobiałą pościel i zabiera się za przegląd - dokładniejszy niż ten coroczny u mechanika. Biedna ginie wśród sterty baz, podkładów, korektorów, bronzerów i wielopaków sztucznych rzęs. I jak co dzień staje przed ciężkim wyborem - to jaką dziś założyć maskę? Hmmm... najlepiej taką, która będzie najmniej przypominała ją samą.  

 _____________________________________

Cała prawda o makijażu 

 _____________________________________ 

Przyglądając się takim Zośkom i ich podejściu do makijażu, odnoszę wrażenie, że jest on jednocześnie naszym wybawieniem jak i przekleństwem. Bo z jednej strony pozwala nam wydobyć z siebie to, co najlepsze, podkreślić atuty i odwrócić uwagę od ewentualnych niedoskonałości, a  z drugiej uzależnia tak samo jak tabliczka czekolady jedzona pospiesznie co wieczór pod łóżkiem, żeby przypadkiem nikt nie widział. 

Gwoli jasności, ja makijaż lubię, uwielbiam, a wręcz kocham miłością nieczystą. Za to, że dzięki niemu mogę poczuć się jak artysta malujący w 3D ;-). Za to, że daje mi nieograniczone możliwości bawienia się swoim wizerunkiem. Za to, że dzisiaj mogę być Amy Winehouse, a  jutro Marylin Monroe. A jak się bardzo postaram, to nawet tynk na twarzy Kardashianek zacznie na mój widok pękać...z zazdrości. Za to, że pozwala mi się skupić na tym, co we mnie najpiękniejsze i odwraca uwagę od głupich niedoskonałości, którymi nie mam ochoty zaprzątać sobie głowy.

I wszystko jest cudownie dopóki mamy do tego wszystkiego dystans. Dopóki jest to dla nas tylko fajna zabawa, przyjemny rytuał, a może nawet pasja czy praca. Problem pojawia się jednak wtedy, gdy łapiemy się na tym, że nastawiamy swój budzik o 5 minut wcześniej niż ten chłopaka, by ten przypadkiem nie zobaczył nas w wersji sauté - z cieniami pod oczami, ziemistą cerą i blizną na brwi. Kiedy zaśpimy do pracy i zamiast ogarnąć się w kilka minut i wylecieć jak z procy na najbliższy autobus, wolimy się spóźnić niż pokazać w nieidealnym wydaniu. Kiedy na myśl o wakacjach zamiast się cieszyć zaczynamy się stresować, bo ciężko paradować w pełnym make-upie w 30-stopniowym upale. 

 _____________________________________ 

UWAGA! Zdjęcie bez makijażu 

Wchodzisz na własną odpowiedzialność :)

 _____________________________________ 

Ostatnio znowu wrzuciłam do sieci swoje zdjęcie bez makijażu. Tym razem padło na instagram (klik): 

Od razu zaznaczam, że pokazanie się w takiej wersji nie jest dla mnie ani wielkim wyzwaniem ani osiągnięciem. Dlatego gdy spotkacie mnie w weekend w supermarkecie albo któregoś dnia zobaczycie biegnącą na pociąg, jest duże prawdopodobieństwo, że będę właśnie tak wyglądać ;-). I nie mam z tym absolutnie żadnego problemu, bo to właśnie jestem ja. Prawdziwa. Naturalna. Taka, która nie musi się chować za tymi wszystkim warstwami baz, podkładów czy pudrów.  

A w związku z tym, że nie chcę być odosobnionym przypadkiem, z tego miejsca chciałabym Was, Kobietki, poprosić, żebyście spojrzały na siebie nieco łaskawszym okiem. Żebyście zrozumiały, że jesteście czymś więcej niż tylko piękną twarzą. Marzy mi się, żeby wraz z malejącą ilością podkładu w tubce nie malała Wasza pewność siebie, bo to właśnie ona jest jedną z najbardziej seksownych rzeczy, jakie możemy na siebie założyć ;). 

Jeżeli jednak po raz kolejny zakiełkuje w Waszych głowach myśl, że tylko dzięki makijażowi możecie wyglądać dobrze, przypomnijcie sobie moje słowa:

 _____________________________________ 

Piękne obrazy powstają tylko na dobrym płótnie

_____________________________________ 

A to oznacza, że gdybyśmy nie były naturalnie piękne, wyglądałybyśmy źle nawet w makijażu*. Makijaż to tylko dodatek, dobrze dobrane tło, które ma za zadanie podkreślić wyjątkowość pierwszego planu. Zatem skoro jesteśmy stworzone do grania pierwszych skrzypiec, to po jaką cholerę na własne życzenie usuwamy się w cień?

*no dobra, mówię tu o takim codziennym makijażu wykonanym samodzielnie, bez pomocy sztabu specjalistów, którzy zaserwują nam wieloetapowe konturowanie, które nawet panią hipopotamową może przemienić w żyrafę :D

Dziewczyny,  mam nadzieję, że ten tekst zasieje w Was choćby malutkie ziarno, które z czasem zaowocuje lepszą samooceną. Jeżeli widzicie, że Wasza mama, siostra, przyjaciółka, sąsiadka przypomina bardziej zakompleksioną dziewczynkę niż pewną siebie kobietę, podzielcie się z nią tym tekstem. Pokażmy, że ta słynna solidarność jajników naprawdę istnieje :). 

PS. Koniecznie dajcie mi znać, czym jest dla Was makijaż - jestem bardzo ciekawa!

Ściskam!

Przed chwilą zjadłam kawałek przepysznej szarlotki z ekologicznej odmiany jabłek Le Szarlotkę Specjalitę, którą piekłam w mojej najlepszej sukience. Gwoli ścisłości, to ja byłam w tej sukience, a sukienka w formie (w przeciwieństwie do mnie, bo ja dopiero nad formą pracuję ;-)). To nic, że teraz jest bardziej upierd...brudna niż stół Durczoka. Wcale się tym nie przejęłam. No nic a nic, przysięgam. Powiem Wam więcej, ja tę szarlotkę podałam na moim najlepszym talerzu. No wiecie, tym prostokątnym, bielszym niż koszula Chajzera wyprana w Vizirze. Taaak, mówię dokładnie o tym talerzu instagramowym, dzięki któremu moje życie jest jakieś takie bardziej medżik.

Ok, to zabawny wstęp z nutką ironii mamy już za sobą. Przejdźmy zatem do konkretów, czyli do instagrama. W ciągu swojej półrocznej działalności na instagramie ( klik ) dodałam 170 postów. Nie jestem jednak tylko aktywnym instagramowiczem, ale również bacznym obserwatorem. Dlatego pozwólcie, że podzielę się z Wami moimi refleksjami na temat instagrama, a dokładniej mówiąc, jego pozytywnych aspektów.

 Wartościowe znajomości 

_____________________

Instagram to nie tylko konta osób, których jedyną ambicją jest pompowanie swoich kont sztucznymi followersami, ale również niesamowicie fajni, prawdziwi ludzie z krwi i kości. Za pośrednictwem instagrama "poznałam" (póki co tylko wirtualnie) kilka naprawdę świetnych, przesympatycznych dziewczyn, z którymi utrzymuję kontakt i które tak bardzo cenię, że najchętniej przychyliłabym im nieba. To naprawdę niesamowite, że w wirtualnym świecie, w którym non-stop trąbi się o hejterach można spotkać ludzi, którzy ot tak na co dzień dzielą się z obcym w gruncie rzeczy człowiekiem dobrym słowem :). Nie wierzysz? To sprawdź sama!

Morze inspiracji

_____________________

Instagram to również dobre sito do poszukiwania i przesiewania inspiracji. Słynne #hasztagi pozwolą dotrzeć Ci dokładnie do tych treści, które Cię interesują, dzięki czemu nie będziesz tracić czasu na błądzenie po profilach, które są poza obrębem Twoich zainteresowań. Co więcej, na podstawie Twoich dotychczasowych obserwacji, instagram sam podpowie Ci profile o podobnej tematyce.  A jak już odkryjesz swoich ulubionych instagramowiczów, będziesz miała dostęp do codziennej dawki inspirujących zdjęć, cytatów, a nawet dłuższych treści zamieszczanych w opisie pod zdjęciami. Dzięki temu będzie Ci dużo łatwiej utrzymać wysoki poziom motywacji do nauki, regularnej aktywności fizycznej, zdrowego odżywiania i czego tylko jeszcze sobie zamarzysz ;-). 

Bezbolesna nauka 

języków obcych

_____________________

Jeżeli zależy Ci na tym, żeby Twoje posty dotarły do większej grupy odbiorców, musisz je odpowiednio otagować. Ale zaraz, zaraz, co to znaczy "odpowiednio"? Odpowiednio, czyli nie tylko w naszym cudownym języku ojczystym, ale również po angielsku czy w jeszcze innych językach, w których chcesz się komunikować. Bez względu na to, czy jesteś początkująca czy też uważasz się za eksperta, instagram to dobre narzędzie do "bezbolesnej" nauki. To takie połączenie przyjemnego z pożytecznym. Dajmy na to chcesz się dowiedzieć, o co dokładnie chodzi tej pięknej fit Niemce, której posty śledzisz  z zapartym tchem. Zatem chwytasz słownik w dłoń i po chwili już wiesz, że #gesundheit to zdrowie, a nie jej dźwięcznie brzmiące imię ;-). Jeżeli o mnie mowa, w ciągu pół roku nauczyłam się wielu nowych słów w języku angielskim, głównie z dziedzin: fitness i gotowanie, bo właśnie profile o takiej tematyce obserwuję najchętniej :). Tak więc nie wkręcicie mnie, że owies to owsen, ani że train dirty to zachęta do ćwiczenia w brudnej, nie pranej od tygodnia podkoszulce :D.

Piękna codzienność

 _____________________

Choć instagramowy świat pełen idealnych ludzi pijących idealną kawę w towarzystwie idealnego partnera na chwilę przed wyjściem do równie idealnej pracy to tylko złudzenie, jest w nim coś wartościowego. Bo to właśnie ten niekiedy nadmuchany i sztuczny świat może nauczyć Cię zarówno dostrzegania piękna w codzienności jak i świadomego wprowadzania go do swojego życia. Ja odkąd założyłam konto na instagramie, przykładam dużo większą wagę do sposobu, w jaki podaję jedzenie. I bynajmniej nie chodzi o to, by dla kilkudziesięciu serduszek wyjmować zza witrynki swoją chińską porcelanę odziedziczoną po prababci. Chodzi o to, żeby nie odkładać tego, co najlepsze, najdroższe czy najpiękniejsze na wieczne potem. O to, żeby nie pić swojej ulubionej herbaty w wyszczerbionym kubku, który pamięta jeszcze lata 90-te, tylko dlatego, że tej pieprzonej porcelany nam szkoda. Żeby nie biegać po domu w podartych kapciach, bo tej nowej pary nie można ruszyć - jest dla gości! Żeby nie czekać z wypiciem nieprzyzwoicie drogiego wina na wizytę znajomej z Hameryki. Piękno i magia nie są zarezerwowane dla pojedynczych chwil. To od Ciebie zależy, czy będą Twoją codziennością, dlatego już nie zwlekaj i leć po to wino...i wypij je w swoich nowych puchatych kapciach :-).

Ciekawa jestem, czy podzielacie moje zdanie na temat instagrama - koniecznie dajcie znać w komentarzach. 

Ściskam! :-)

• Jeżeli choć raz zwątpiłaś w sens tego, czym zajmujesz się zawodowo

• jeżeli stanęłaś przed ważnym wyborem i nie wiedziałaś, w którą stronę iść

• jeżeli tak jak ja jesteś niepoprawną marzycielką i czasem brakuje Ci odwagi 

to ten tekst jest wprost stworzony dla Ciebie. To taka moja wirtualna piona dla wszystkich tych, których natłok myśli i marzeń czasem przygniata, dla tych, którzy wciąż wierzą, że to, jak wygląda nasze życie zależy od nas samych :-). To co, lecimy!

Tak się zastanawiam, czy nadejdzie kiedyś w moim życiu moment, kiedy powiem sobie: Kurczę, jestem w tym miejscu, w którym naprawdę chcę być. Robię to, co daje mi ogromną satysfakcję. A tymczasem u mnie jak zwykle wielkie znaki zapytania. Plączę się jak pająk w gęstej pajęczynie swoich myśli, robiąc  rzeczy, co do których nie jestem przekonana i którym nie wiem, czy podołam, a właściwie powinnam napisać: rzeczy, którym nie wiem, czy chcę podołać.

Z jednej strony z utęsknieniem upatruję wakacji, które, mam nadzieję, zamkną na dobre pewien etap w moim życiu, a z drugiej strony trochę boję się tej wolności, która wyrzuci mnie na otwarte morze pełne życiowych wyborów i idących za nimi konsekwencji. Nie wiem, kim chcę być. A właściwie wiem to zbyt dobrze. Chcę być x, y i jeszcze z. No właśnie, jak długo można żyć w szpagacie? Miotać się między kilkoma zainteresowaniami?

Od wielu lat chodzi za mną stwierdzenie, że jak się jest do wszystkiego, to w gruncie rzeczy jest się do niczego. Oczywiście to nic to wielka hiperbola, ale jest w niej ziarnko prawdy. Zupełnie inną jakość można osiągnąć, skupiając swoją całą energię i poświęcając swój cały czas jednej rzeczy niż wtedy, gdy rozmieniamy się na drobne. Znacie jakiegoś dobrze śpiewającego hydraulika, który w wolnym czasie dorabia, rozliczając znajomym PIT-y? Bo ja nie :D. I właśnie o to mi chodzi - nie umiem się określić.

Nie umiem albo nie chcę. Bo dokonać wyboru - to jedno, a być gotowym na cały wachlarz konsekwencji z niego wynikających - to drugie. Wydaje mi się, że w głębi duszy jestem wolnym ptakiem, dla którego podporządkowanie się komuś to nic innego jak zamknięcie się w ciasnej klatce. Niby jest gdzie mieszkać, ale jednak coś uwiera i jakoś tak niewygodnie...na duszy.  I dlatego średnio widzę się w typowej nine-to-five job. Bliżej mi do bycia swoim własnym szefem, który pracuje na swoje nazwisko i nie bawi się w bycie jedną z tysiąca mrówek zapieprzających na czyjś sukces- sukces, którego bez wątpienia jest częścią, a z którego nigdy nie spije tej słynnej śmietanki ;).

Z drugiej jednak strony bycie swoim szefem to nie synonim niekończącego się pasma sukcesów, lecz suma sukcesów i  porażek. I o ile sukces smakuje wybornie, tak porażka dość cierpka jest. I nikt jej za nas nie wyliże. W końcu jesteśmy "sami sobie sterem, żeglarzem i okrętem". Dlatego zarówno sukces jak i porażkę pijemy sami do dna. I to wyłącznie od nas zależy, jak długo będzie męczył nas kac - kac po sukcesie, który wprawi nas w lepszy stan niż tabletka ecstasy i który być może na jakiś czas powstrzyma nas od działania - w myśl "odniosłam sukces, mogę zatem przestać się starać" i kac po porażce, która potrafi upodlić bardziej niż 0,7 wypite samotnie przed lustrem. 

Mimo wszystko, myślę, że warto choć raz spróbować, jak smakuje zawodowa samodzielność i niezależność. Nie jest to przecież one-way ticket, który nie daje nam możliwość powrotu do tego, co bezpieczne, znane (i być może mniej satysfakcjonujące). Ba, powiem więcej, w przypadku zmiany decyzji wcale nie trzeba wracać z punktu B do A. Jest przecież jeszcze C, D, E i cała reszta alfabetu, który oferuje całe spektrum rozwiązań, nowych dróg. Jedynym ograniczeniem jest nasza wyobraźnia i, co ważniejsze, nasza wytrwałość w dążeniu do celu. To co, zakasamy rękawy i bierzemy się do pracy? :-)

PS. Wbrew pozorom ten tekst to nie żadne smutne kluchy mówiące o braku pasji, odwagi czy motywacji. Bliżej mu do podróży wgłąb siebie, która prowadzi do większej samoświadomości. A jak wiadomo, im większa samoświadomość, tym lepsze wybory w każdym aspekcie życia. I właśnie tego nam wszystkim życzę :-).

PS1. Mam nadzieję, że mój hipopotam, pardon, pasjopotam daje radę? ;-)

Ściskam! 

Ostatnio w mojej głowie krążą rozmaite rozkminy związkowe. Przypomniała mi się chociażby ta słynna mądrość, wedle której nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki. A ja się pytam: dlaczego do cholery? I o ile widzę zasadność tego sformułowania w odniesieniu do toksycznych związków opartych na wzajemnym wyniszczaniu się, przemocy fizycznej lub słownej, tak nie rozumiem, dlaczego ludzie, którym na sobie naprawdę zależy mieliby sobie nie dawać drugich, trzecich, czy nawet pięćdziesiątych szans. 

- Cześć Mamo! Rozstałam się z Jackiem.

- Ale jak to? Dlaczego...? Przecież tak bardzo się kochacie.

- Mamo, i co z tego? Wyczytałam wczoraj w Super Expresie, że  nie wchodzi się dwa razy do tej samej rzeki.

(kurtyna)

Wybaczcie mi ten przejaskrawiony przykład, ale właśnie tak to widzę. Nasze decyzje, o dziwo, dość często wcale nie są nasze. Jakkolwiek paradoksalnie by to nie brzmiało. Rezygnujemy z założenia ulubionej bluzki z dość pokaźnym dekoltem, by nie prowokować kąśliwych uwag uroczej sąsiadki pod wąsem. Jeszcze innym razem rezygnujemy ze swoich marzeń o zostaniu krawcową, by nie zawieść oczekiwań  babci - emerytowanej lekarki. To czemu by tym razem nie zrezygnować z drugiego człowieka, skoro dziki tłum bezmyślnie kracze o tej pieprzonej rzece i konsekwencjach wynikających z włażenia w nią po raz drugi?

źródło

Hmmm, ktoś tu chyba jednak zapomniał, że rzeka-związek nigdy nie jest taka sama. Zmieniamy się, dojrzewamy i dzięki Bogu (bądź Latającemu Potworowi Spaghetti) naprawiamy błędy. Dlatego jeżeli czujecie, że warto, właźcie w nią choćby i tysiąc razy. Macie moje błogosławieństwo ;).

A skoro już o związkach mowa, nie mogę nie wspomnieć o swoim pierwszym razie. Pierwszym razie z pączkami rzecz jasna ;). Wszystkie szanujące się łasuchy dobrze wiedzą, jaki jutro jest dzień. Czwartek, czwartuś, czwartunio, ale nie taki zwykły, bo...tłusty! Kurde, ten to ma dobrze, tłusty, a wywołuje większe podniecenie niż niejedna przesuszona dietami babeczka. Piona dla tego ziomka!

Tak się zastanawiam, moje FITbabeczki, jaki macie stosunek do Tłustego Czwartku? Spędzacie ten dzień zamknięte na cztery spusty w domu, by przypadkiem nie wpaść do jakiejś cukierni? Jecie pączule z umiarem (czyt. 5,10,15 pączków i koniec :D)? Czy może obżeracie się do upadłego i bierzecie L4 w piątek, by spędzić romantyczne sam na sam z Espumisanem? ;) Bez względu na decyzję, zachęcam Was do samodzielnego zrobienia pączków :). Są dużo smaczniejsze i jakiś miliard razy zdrowsze od tych marketowych. Jajka, mąka, drożdże, odrobina oleju i spirytusu - i nagle okazuje się, że do pulchniutkich pączków nie potrzeba ani utwardzanego tłuszczu ani barwników i innych cudeniek, po których mam ochotę świecić w ciemności. Żeby tego uniknąć, postanowiłam wczoraj zrobić próbę generalną przed Tłustym Czwartkiem. Jej efekty widać na zdjęciu:

Wierzcie mi na słowo - było smacznie! A ich najlepszą rekomendacją niech będzie moja wybredna piesia, która nie odstępowała mnie wczoraj na krok :).

Jestem zwykłym śmiertelnikiem, więc możecie mi nie ufać, ale wróżbita Maciej Was nigdy nie oszuka (czyt. pączki były udane jak horoskop w Chwili dla Ciebie :).

Fusy w herbacie i wszystkie gwiazdy na niebie mówią mi, że część z Was właśnie walczy z sesją. Spokojnie, nie jesteście sami. Jakby to powiedział nasz były prezydent, łączę się z Wami w bUlu :). Przede mną jeszcze jedno zaliczenie, a póki co, w starciu z sesją jest 3:0 dla mnie. Mam nadzieję, że Wy też dzielnie walczycie! :)

  

To by było na tyle w moim pierwszym w historii bloga tygodniku :). Jednak zanim się pożegnamy, nie zapomnijcie wyśpiewać mi jak na spowiedzi, jak to jest z u Was z tymi pączkami? :) 

Trzymajcie się cieplutko i do napisania! ♥

Boże, znowu 7:15. A to oznacza, że zaspałaś piąty dzień z rzędu. Brawo Ty. Dlatego w nagrodę pospiesznie wypijesz kawę, zalewając przy tym swoją ulubioną spódnicę. To znaczy, ulubiona to ona była jakąś dekadę temu, kiedy aż tak Cię nie opinała, ale walić to. A wracając do tematu kawy, zalałaś się nią, bo jak zwykle chciałaś wygrać z czasem, zdążając na autobus 102. No patrz, znowu się nie udało. Najważniejsze, że nie zapomniałaś zabrać głowy, wychodząc z domu. A w zasadzie, to szkoda.  Miały być hollywoodzkie fale, a wyszedł jak zwykle przylizany pudel. Ale zaraz, zaraz, wyglądasz do bani, a jednak ten facet z naprzeciwka jakoś podejrzanie długo na Ciebie zerka. Dziewczyno, Ty to masz jednak wrodzony czar. Ten styl, szyk...Cholera, ten facet to kanar. Znowu zapomniałaś o skasowaniu biletu.

Czy ten scenariusz wydaje Ci się jakoś podejrzanie znajomy? No dobra, może jednak to nie była kawa, tylko zielona herbata i nie zaspałaś piąty dzień z rzędu, a zaledwie trzeci. Tak czy siak, wstałaś lewą nogą* i jakiś miły głos w Twojej głowie podpowiada Ci, że jeśli chcesz jakoś przetrwać  ten dzień, musisz go przespać. Ja wiem, wiem, sen jest bardzo zdrowy. Sen uspokaja. Sen to najlepszy przeciwzmarszczkowy krem do twarzy. Itepe itede. A co najważniejsze, we śnie możesz spotkać boga seksu na białym koniu i odjechać z nim w siną dal. Kochanieńka, bóg bogiem, a obowiązki obowiązkami. Samo się nie zrobi. I nie mówię już nawet o tej stercie niedokończonych rozliczeń na Twoim biurku  ani zgniłym bananie, w którym od ponad tygodnia kwitnie życie towarzyskie muszek-owocówek.  Chodzi mi o Ciebie i o Twoje samopoczucie :-). 

Nie masz wrażenia, że często, zbyt często pozwalasz błahostkom zepsuć Twój cały dzień? Że totalne bzdury potrafią zrobić z Ciebie stereotypowego przedstawiciela emo, który od czasów gimnazjum tnie się tą samą bagietką?  Jeżeli na któreś z tych pytań odpowiedziałaś twierdząco, to zerknij na moje 3 nietypowe sposoby na poprawienie sobie humoru:

1. Pomóż obcej osobie. 

Już wielokrotnie wspominałam, że pomaganie jest super. A wiesz co jest w nim takiego fajnego? To, że dobra energia wraca. Nie za tydzień, miesiąc, rok, tylko od razu. I nie chodzi mi o wzajemne robienie sobie przysług, tylko o satysfakcję z tego, że zmieniliśmy czyjeś życie na lepsze. Choćby na ułamek sekundy. Paradoksalnie, drobne gesty mają wielką moc. Kto wie, może Twój brak obojętności przywróci komuś wiarę w drugiego człowieka? :-)  Mówi się, że w dzisiejszych czasach każdy tylko czyha aż druga osoba upadnie. Obal ten pieprzony mit i udowodnij, że takie fajne serducho jak Ty naprawdę stąpa po tej interesownej ziemi. 

2. Pomyśl o tym, jak wiele masz.

Nie myśl o różowym porsche, do którego wzdychasz od kilku tygodni ani torebce Louis Vuitton, która wygląda nieprzyzwoicie dobrze z płaszczem...Twojej koleżanki z pracy. Skup się na tym, co Ty masz. Na tym, czego nikt Ci nie odbierze. Na uśmiechu swojego dziecka. Na  ciepłych ramionach swojego faceta, w których możesz się zanurzyć kiedy tylko chcesz. Na głupkowatych żartach, które kumasz tylko Ty i Twoja Mama. I co, dalej się przejmujesz tą głupią kawą? :-)

3. Zrób coś głupiego. 

Jaaa? Ja mam robić coś głupiego? Przecież jestem matką, nauczycielką, poważną panią prezes i przewodniczącą kółka różańcowego! To nie przystoi! - pewnie zaraz mi powiesz. Spokojnie, jak dotąd nie widziałam wypowiedzenia umotywowanego w ten sposób :

Z powodu jazdy na sankach bez sanek, tańca w deszczu  oraz zorganizowania konkursu dot. łapania chipsów na czas w korpokuchni, Pani Mariola Kot zostaje zwolniona dyscyplinarnie.

Wyjmij kij z tyłka i wyluzuj. Choć na chwilę przypomnij sobie, jak to jest być dzieckiem. Dzieckiem, któremu tak niewiele potrzeba do szczęścia i które zamiast rozpaczać, uśmiecha się do lustra na widok swojego ryjka usmarowanego nutellą.

To jak, który z moich sposobów na poprawę humoru przetestujesz jako pierwszy? :-)  

 Ściskam!

*lewe nogi są super, ręce też,a  mówi Wam to ekspert - leworęczna Fitkola (:

Z podwójnym serem, dużą ilością pepperoni i najlepiej na grubym cieście. Nie, nie, nie! Nawet o niej nie myśl. Pizza - bo o  niej mowa - to zło. Zło wcielone, które śmieje Ci się prosto w twarz, słysząc Twoje plany o płaskim brzuchu i jędrnym tyłeczku pozbawionym grama cellulitu. Nie no, żartuję. Jako pizza-mammita uważam, że pizza jest rozwiązaniem na wszystkie problemy. Na oczko w rajstopach, ostrą kłótnię rodem z brazylijskiej telenoweli czy podły, deszczowy dzień. Serio. Pizza nie pyta, nie ocenia (prawie jak pies, z tą różnicą, że pizza nie sika ;). Pizza rozumie. 

A wiadomo, jak istotne w dzisiejszych czasach jest zrozumienie (: , dlatego przychodzę do Ciebie dzisiaj z wyjątkowym przepisem na FIT pizzę na spodzie marchewkowym.

  

Składniki 

 (na 2 spore pizze lub ok. 9 pizzerek)

• 3 duże marchewki
• 6 jajek
• 6 łyżek mąki pełnoziarnistej
• sól, pieprz

Przygotowanie 

Oddziel żółtka od białek. Zetrzyj marchew na tarce o drobnych oczkach. Dodaj do niej żółtka, mąkę i przyprawy. Wszystkie składniki wymieszaj. Ubij białka ze szczyptą soli, a następnie delikatnie dodaj je do masy.  Wylej ciasto na blachę wyłożoną papierem. Piecz przez ok. 20 minut w 180 stopniach. Upieczone spody posmaruj koncentratem pomidorowym/ sosem pomidorowym domowej roboty (niebawem zdradzę Ci sekret idealnego sosu ;). Następnie ułóż na nich swoje ulubione składniki, a z wierzchu posyp otartym oregano. W mojej dzisiejszej propozycji są to kawałki piersi z kurczaka a'la gyros, pieczarki, papryka i oczywiście niezastąpiona mozzarella ♥. Zapiekaj pizzę przez kolejne 10 minut w tej samej temperaturze i...ciesz się tym cudownym smakiem (:

Obżartuchu, jestem pewna, że ten przepis sprawi, że jedzenie pizzy będzie dla Ciebie samą przyjemnością bez grama wyrzutów sumienia. No bo jak można mieć sobie za złe jedzenie marchewki i innych dobroci? ;) Koniecznie wypróbuj ten przepis i daj mi znać, co o nim sądzisz. 

Trzymaj się cieplutko bez względu na temperaturę za oknem i do napisania! :) 

Serniczki, pierniczki, makowczyki to już tylko poświąteczne wspomnienie, na myśl o którym pewnie kręci Ci się łezka w oku. I choćby motyle miały dziko harcować w Twoim brzuchu, nie ulegniesz pokusie. Cały styczeń będziesz dzielnie jadł przesuszonego kurczaka z ryżem, a w ramach urozmaicenia w lutym sięgniesz po... ryż z kurczakiem. W okolicy marca najdzie Cie cukrowy kryzys, ale i z nim się uporasz! Koniuszkiem języka liźniesz kostkę cukru i Twoje życie znowu nabierze sensu. Tym sposobem jakoś dotrwasz do lata, bo pewnie ono wyznacza metę Twojej metamorfozy? ;)

Zapewne tak myśli spora część osób, która Nowy Rok przywitała dłuższą niż nogi samej Anji Rubik listą fit postanowień. Ale czy rzeczywiście bycie fit wiąże się z odstawieniem wszystkiego, co wprawia nasze kubki smakowe w euforyczny stan? Oczywiście, że nie. Im dłużej jem zdrowo, tym bardziej się o tym przekonuję. Bycie zdrowym czy fit (jakkolwiek to rozumiesz ;) absolutnie  nie sprowadza się do rezygnacji z czegokolwiek, a do świadomych wyborów. Nie wierzysz? Zajrzyj na instagram. Znajdziesz tam całe mnóstwo osób, które żyją zdrowo i aktywnie. Dokładnie przypatrz się, co ląduje na ich talerzu. Wyżej wspomniane kurczak i kostka cukru od czasu do czasu? No raczej nie ;). Ja widzę tam przepyszne pełnoziarniste placki, hektolitry apetycznych smoothies, domowej roboty pizze i tym podobne cudeńka. Zajrzyj też do mnie:

Choć nie jestem żadną FITguru, staram się jeść smacznie i z głową. Cholernie lubię kompromisy między tym, co służy mojemu zdrowiu a tym, na myśl, o czym wariują moje kubki smakowe. I właśnie dlatego przychodzę do Ciebie dzisiaj z przepisem na mój fit sernik bez dodatku mąki ani cukru.

Składniki 

(keksówka o wymiarach ok.10cmx30cm)

• 500g zmielonego sera z wiaderka
• 3 jajka
• 1 duży budyń śmietankowy bez cukru (65g)
• 3 łyżeczki naturalnego miodu

Przygotowanie:

Oddziel żółtka od białek. Połącz ser z żółtkami, budyniem w proszku oraz miodem. Ubij białka trzepaczką/blenderem. Następnie delikatnie dodaj je do serowej masy. Wylej ciasto do blachy wyłożonej papierem. Piecz ok.35-40 minut w 180 stopniach. Odstaw ciasto na kilka godzin - w przeciwnym razie nie będzie trzymać formy i będzie się niemiłosiernie kruszyć ;). A później już tylko próbuj i koniecznie daj mi znać, czy smakowało :). 

Ale zaraz, zaraz, Obżartuchu, poczekaj! :) Na koniec chcę Ci jeszcze tylko powiedzieć, że żeby stawać  się lepszym, musisz pokochać siebie dzisiejszego ♥. No bo po co starać się dla kogoś, kogo się nie kocha? Przesyłam Ci mnóstwo ciepłych myśli, bo bardzo mocno wierzę, że dasz sobie ze wszystkim radę - powtarzam: ze wszystkim, nie tylko z pochłonięciem całej blachy mojego sernika :).