Przepraszam za dzisiejszy tytuł wszystkie duszyczki wrażliwe na piękno języka polskiego (sorry, I'm not sorry :). Ja, z kolei, jestem bardzo wrażliwa na jego bogactwo :D. Kochać, cackać, pierdolić - czy to nie jest piękne? Jedna czynność, a tyle możliwości. No dobrze, ale do rzeczy.

Cukierek przez papierek

Znam wielu ludzi, którzy żyją marzeniami i gówno z tych marzeń mają. Bo wiesz, możesz marzyć o najnowszym mercedesie, codziennie oglądać go przez szybę najlepszego salonu w mieście, wizualizować sobie, jak zalewasz swojego instagrama selfiaczami w swoim nowym aucie z hasztagiem #wiozesiepomau i nigdy tego mercedesa nie mieć na własność. Wiesz dlaczego? Bo tak naprawdę nie robisz nic, żeby to marzenie spełnić. Zdaję sobie sprawę z tego, że wizualizacja jest bardzo skutecznym narzędziem, ale wciąż tylko narzędziem, a nie parą rąk, która odwali za Ciebie całą robotę. I od razu zaznaczę, ja też bardzo często byłam tym opierdalaczem. Ba, wciąż mi się to zdarza, ale dużo rzadziej i w mniejszym stopniu. Marzycielem, który śnił o Nowym Jorku, a dzień w dzień budził się w Obornikach i nic nie robił, żeby któregoś razu zaśpiewać na Manhattanie "Englishman in New York":



"Biedak" czy "głupiec"?

Marzenia to bardzo często wynik cholernie ciężkiej pracy i o tym się nie mówi, zwłaszcza, gdy to nie nasze marzenia się spełniają. Wtedy raczej mówi się o farcie i znajomościach - bogatym ojcu, wpływowej ciotce, znanym nazwisku. Bo przecież "głupi to ma szczęście", a "biednemu zawsze wiatr w oczy". Chyba nie muszę mówić, kto pełni rolę głupiego, a kto biednego? ;)


A gdyby tak wyjść z roli biedaka i stać się tym przysłowiowym głupcem, który krok po kroku zdobywa wszystko, o czym marzy? Gdyby tak przyjąć dodatkowe zlecenie i w końcu odłożyć pieniądze na wymarzone wakacje? A może wreszcie zacząć szanować swój czas i pracę i przestać pracować za psie pieniądze?  I nie czytać już "Sekretów odchudzania" podczas regularnych wizyt w McDonald's? Co Ty na to?


Przestań się ze sobą pierdolić 

Jeżeli kochasz marzyć i panicznie boisz się potu, to będziesz sobie dalej marzyć. Ale nigdy tych marzeń nie dotkniesz, nigdy nie poczujesz ich na własnej skórze. Będziesz siedzieć długie godziny przed komputerem i z zazdrością oglądać zdjęcia znajomych z egzotycznych wakacji - Twoich wymarzonych wakacji. Będziesz wzdychać na myśl o torebce Chanel, a jedyne, na co Cię będzie stać to siatka z Biedronki. I wreszcie będziesz pieprzyć w kółko o tym, jak jest Ci ciężko. O tym, że w Polsce nie ma żadnych perspektyw (jeżeli rzeczywiście tak jest, to może warto wystawić nos poza jej granice, choćby na wakacje?)  O tym, że pogoda zła - raz zbyt mocne słońce, innym razem zbyt intensywny deszcz. Zawsze coś. Naprawdę chcesz do końca życia być takim leniwym, niespełnionym i sfrustrowanym kapciem, który narzeka na wszystko i wszystkich dookoła? Który żyje życiem innych zamiast robić swoje? Jeżeli tak jak ja chcesz poczuć prawdziwe szczęście i spełnienie, to wreszcie przestań się ze sobą pierdolić. Przestań szukać kolejnej setki wymówek, zamknij dziób i zacznij pracować na swoje marzenia. Na swoje piękne życie. I przede wszystkim pracuj mądrze - ale o tym innym razem.

Ściskam!

Wiem, że kobiet nie pyta się o wiek, ale skoro nie jestem wciętym Sebixem ani obleśnym Pawełkiem z koprem pod nosem, to zaryzykuję. 18? 20? 26? No ile masz? Dobrze, proste pytania mamy za sobą. To jedziemy dalej. Jak długo żyjesz? Nie, nie pytam Cię tym razem o wiek. Pytam, jak długo żyjesz - tak naprawdę? 5, 10 lat? A może jeszcze nie zaczęłaś?

Urlop od życia



Ja miałam małą przerwę od życia. Przez kilka miesięcy nie było mnie dla Ciebie. Nie było mnie dla samej siebie. Budziłam się każdego ranka z cholernym bólem brzucha. Stresowała mnie już sama myśl, że zaczyna się nowy dzień, który muszę jakoś przeżyć.  Nie byłam wtedy sobą. Niby oddychałam, ale wewnątrz czułam się martwa. Na kilometr śmierdziało trupem. Wszystko, co robiłam było mechaniczne. Śniadanie, wyjście do pracy, sen. I tak w kółko. Każdy kęs jedzenia, każdy obowiązek przeplatany był płaczem. Z bezsilności. Z bólu, który rozrywał serce, ale nie chciał zabić. Tak naprawdę, do końca. 


W pewnym momencie zaczął pojawiać się spokój. Dwie godziny płaczu i pół godziny spokoju. Z czasem odwróciły się proporcje. Po krótkim płaczu było kilka godzin spokoju. Takiego dziwnego wyciszenia i pustki, przez którą czułam się nieswojo, ale która była sto razy lepsza od bólu. Jak już weszłam w strefę obojętności, mogłam tam zostać na dłużej. Było całkiem bezpiecznie i w miarę wygodnie. No wiesz, to słynne "chujowo, ale stabilnie." Jeżeli choć raz straciłaś grunt pod nogami, to na pewno wiesz, jak pragnie się stabilizacji. Jednej małej rzeczy, która będzie na pewno i na zawsze. Bez względu na mniej lub bardziej sprzyjające okoliczności.

Odważnie


Łatwo się zasiedzieć, ale to nie jest życie na 100%. To takie bierne patrzenie na to, co mi się przydarza. A przecież nigdy nie chciałam, żeby życie mi się przydarzało. Sama chciałam nim kierować. Odkrywać piękne miejsca, poznawać dobrych ludzi. Dawać i brać czystą, pozytywną energię. Dlatego zaryzykowałam. Zdjęłam puchate kapcie, założyłam płaszcz. I wyszłam z domu. Zobaczyłam, że znów świeci słońce. A może ono cały czas świeciło, tylko schowana za roletami go nie widziałam? Zaczęłam ryzykować. Pchać się w nieznane. Robić rzeczy, o których od dłuższego czasu marzyłam. I jakby tego było mało, poznałam ludzi, którzy marzą o tym samym. Którzy mają rozwiązanie na każdy problem, a nie problem na każde rozwiązanie. Którzy tak jak ja są w stanie spakować się w ciągu 5 minut i pojechać na drugi koniec Polski. Ot tak, żeby zjeść razem nieprzyzwoicie dobry obiad. Wreszcie przestałam się zastanawiać, czy mogę, czy dam radę. Już nie tracę czasu na myślenie godzinami, czy to bezpieczne, czy to dobre. Dopóki tego sama nie sprawdzę, nie będę wiedziała. Pewnie w oczach niektórych jestem wariatem, ale nie dbam o to. Dawno nie byłam taka szczęśliwa :-).        



Ściskam! 


Mają w sobie ogromną magię. Zwłaszcza te pożółkłe, z zagiętymi rogami i śladami po kawie. Te z odręcznie napisaną dedykacją, a może i subtelnym wyznaniem. Również te zakurzone i zapomniane, składowane od wielu lat na strychu. Przesiąknięte zapachem curry, zszarzałe od papierosów. Każda z nich ma swoją historię i bynajmniej nie chodzi mi o tę wymyśloną przez uroczego pana, którego nazwisko widnieje na okładce. Na pewno wiesz, że książki wiodą podwójne życie - jedno dane przez autora, a drugie przez Ciebie, Drogi Czytelniku. Tak prawdę mówiąc, macie wspólną historię i sekrety. Tylko one wiedzą,  na jakie pytania tak zawzięcie szukałeś odpowiedzi. Za kim tęskniłeś i dla kogo chciałeś skoczyć w ogień. Dla kogo ostatecznie się spaliłeś. Dlaczego zasypiałeś o 03:00 nad ranem przy zapalonym świetle. Ile kieliszków wina wypiłeś w te wszystkie jesienne wieczory. W której postaci znalazłeś cząstkę siebie. O kim myślałeś, czytając fragment o wolności. I wreszcie od kogo dostałeś tę paskudną zakładkę, która bezwzględnie wyznaczała kres Waszej znajomości. 

Halo, Fitkola, a Ty znowu o książkach? No znowu. W końcu niecodziennie zdarzają się tak fajne akcje jak Klasyka dla Smyka.

   
W trzecim, już ostatnim miesiącu akcji udało się zebrać aż 17 pakietów książek :).


PAKIET NR 1: Książki podarowane przez Adę z bloga Erato czyta


 PAKIET NR 2 pochodzi od Magdy z bloga Save the magic moments


PAKIET NR 3 jest od Magdy z bloga Tosi mama
 

PAKIET NR 4 przekazany przez Dorotę z bloga 100 stron na godzinę 


PAKIET NR 5 to wspólne dzieło Amelii z Moja półka oraz dyrekcji przedszkola "Tęczowa chatka"  z Wrześni


PAKIET NR 6 od Kasi z bloga Yellow Pear oraz anonimowego sponsora


PAKIET NR 7 podarowany przez moje prywatne Słońce blogosfery ♥ - Magdę z bloga Lekka przesada


PAKIET NR 8 składa się z książek podarowanych przez Magdę ze sklepu India online, jej rodzinę oraz znajomych


PAKIET NR 9 pochodzi od Kamili z bloga Psychomologia


PAKIET NR 10 skompletowany przez mieszkańców parafii pw. św. Urszuli w Lichnowicach oraz uczniów LO nr 2 w Malborku


PAKIET NR 11 przekazany przez Monikę z bloga Niemiecki z pasją


PAKIET NR 12 jest od uczniów SP w Krzętowie, a to wszystko dzięki zaangażowaniu Marty z bloga Zafascynowana życiem


PAKIET NR 13 to dzieło Agaty z bloga Mamól


PAKIET NR 14 to prezent dla Dzieciaków od wydawnictwa Kapitan Nauka złożony na ręce Gabi z bloga Wyrodna


PAKIET NR 15 to wynik współpracy Mariusza Grubińskiego oraz wydawnictwa Sofijka 


PAKIET NR 16 podarowany przez Pocztę Książkową dzięki Zuzi z bloga Szufladopółka

 
PAKIET NR 17 od wydawnictwa EneDueRabe zwerbowanego przez Martę z bloga Rudym spojrzeniem
 

WYBIERZ PLACÓWKĘ, DO KTÓREJ TRAFIĄ KSIĄŻKI

Wystarczy, że do jutra, tj 27 kwietnia, do północy zostawisz pod tym postem komentarz z dokładną nazwą domu dziecka/ośrodka opiekuńczo-wychowawczego. Spośród wszystkich zgłoszeń organizatorzy wybiorą miejsca, do których trafią książkowe skarby. .

Więcej informacji o akcji Klasyka dla Smyka znajdziesz na smykowym wydarzeniu.

Ściskam! 

 Sporo mówi się o marzeniach. O tym, że warto o nie walczyć i dzień w dzień wznosić się ponad swój słomiany zapał. Ten, który docenia tylko to, co łatwe i dostępne od ręki. Bez tych wszystkich nerwowych podskoków i potu. Taki fast-food dla niewymagających klientów. A Ty przecież jesteś nieprzeciętnym smakoszem. Nie rozbijasz się po podrzędnych gospodach. Zawsze chcesz wyżej, więcej, mocniej, lepiej. Chcesz chłonąć szczęście wszystkimi zmysłami. 

Nie moje marzenia

Sama mówisz sobie, że gdy już będziesz miała u boku kogoś, kto wierzy w to samo, co Ty,  poczujesz spełnienie. Z kolei ciotka trzecią Wielkanoc z rzędu gdacze, że mieszkając na wsi, byłabyś szczęśliwsza. Sąsiadka jej wtóruje, rozprawiając o sielskim życiu w Pipidówku Dolnym u boku gospodarnego Andrzeja. W pewnym momencie te wszystkie słowa zaczynają piętrzyć się w Twojej głowie. Są jak wodospad, pod którym doszczętnie mokniesz. Jak natrętny facet, któremu chciałabyś dać kosza, ale w sumie nie wiesz jak. Bo w gruncie rzeczy jest całkiem miły i przystojny. I obiecuje Ci złote góry, choć na podwórku ma tylko hałdy śmieci.

Halo, halo. Jakie hałdy? Przecież marzenia są z natury piękne i dobre. Przecież gdyby takie nie były, to byś tyle o nich nie marzyła, prawda? Ale zaraz. Ile w tych marzeniach jest Ciebie, a ile cudzych oczekiwań? Ile "dobrych rad", a ile Twoich pragnień? Bo wiesz, ten Pipidówek Dolny może być, obiektywnie oceniając, najpiękniejszym miejscem na ziemi, a wspomniany Andrzej facetem, dla którego warto stracić głowę, majtki i bóg wie jeszcze co. Ale dopóki sama tego nie poczujesz, dopóki nie dostrzeżesz w tej wsi raju, a w Andrzeju Belmondo, nici ze spełnienia. I gwoli jasności, Twoje zadanie nie polega na wkręceniu sobie, że to TO - wymarzony facet i wymarzone miejsce. Nie chcesz chyba żyć cudzymi marzeniami i po latach dostać odznaki za bycie największym loserem? 

Gówno w sreberku 

Ale złe mogą być nie tylko marzenia, które ludzie swoimi tłustymi łapskami wpychają Ci do kieszeni. Twoje własne też mogą takie być. Takie typowe gówno w błyszczącym sreberku. Z wierzchu ładne, a jak się dokopiesz do środka, okazuje się, że cholernie śmierdzi. Gdybyś tam nie zajrzała, cały czas żyłabyś w błogiej nieświadomości. Ale Ty już wiesz i jesteś mądrzejsza o tę wiedzę. Możesz iść dalej w świat w poszukiwaniu prawdziwych skarbów. Po drodze wdepniesz pewnie w niejedno gówno, ale w końcu znajdziesz to, czego szukasz. Dlatego nie żałuj tych wszystkich odpakowanych marzeń, które okazały się klapą. Wiesz, znam ludzi, którzy dobrze wiedzą, że gówno, a dalej udają, że kwiatek. Ciężko przyznać się przed innymi, a co dopiero przed samą sobą, że zainwestowało się dużo energii w coś, co okazało się nic nie warte. Ale dużo lepiej przełknąć rozczarowanie teraz niż trzymać się kurczowo czegoś, co miało rozwijać, a tak naprawdę ciągnie w dół. Czasem trzeba działać "wbrew sobie" - wbrew tej, która się boi i która znajdzie wytłumaczenie dla największych świństw.  
  
Sekret kryje się w trzech słowach: LET IT GO.

Nie wiesz jak się za to zabrać? Już Ci mówię. Sekret kryje się w trzech słowach: Let it go. Po prostu odpuść i pozwól odejść. Wszystkim ludziom i rzeczom, które miały dawać szczęście, a dają ból.  Wszystkiemu, co miało sprawiać, że będziesz śmiała się do utraty tchu, a w rzeczywistości przyprawiało Cię o mdłości. Po prostu zamknij oczy i powiedz te trzy magiczne słowa. Poczujesz pustkę. Jakiś dziwny przeciąg w sercu, który chciałoby się jak najszybciej zlikwidować. Wytrzymaj, przeczekaj. I podziękuj sobie za to. Właśnie zwolniłaś miejsce na piękne rzeczy, które są przed Tobą.  

Zakładaj trampki i idź po swoje. Odważnie. 

Ściskam!
Podobno wszystko, co przyjemne i smaczne jest nielegalne. Oczywiście za wyjątkiem moich gofrów z tostera, fit sernika, pizzy na spodzie marchewkowym czy koktajlu orzechowo-kakaowego oraz wielu innych propozycji, które znajdziesz w zakładce: Kulinarnie. Jeżeli jednak znasz już te przepisy, nie smuć się i nie zagryzaj swojego rozgoryczenia wielką paką chipsów. Pamiętaj, że półkilogramowa TV paka to propozycja dla rodzin, a Ty nie masz ani faceta ani kota. Bang! :D A tak serio, to chcę Ci pokazać, że zdrowe jedzenie to coś więcej niż liść sałaty skropiony sokiem z limonki. Wszyscy, którzy mnie znają wiedzą, jak wielką przyjemność sprawia mi jedzenie. Dlatego uwierz na słowo - na moim blogu lądują tylko te naprawdę smaczne propozycje, dzięki którym nie wpierdzielam mojej ukochanej pizzy, pizzuni, pizzerki all day, all night :). Tym razem padło na selera. Spokojnie, wcale się nie zjarałam i piszę bardzo poważnie. Dlatego zanim pochopnie postawisz krzyżyk na tym niepozornym warzywie, wypróbuj przepis na FIT placki z selera.  


Składniki 
(na ok. 12-14 placków :)
  • 4 szklanki startego selera
  • 4 jajka
  • 16 łyżek płatków owsianych
  • 4 łyżki rafinowanego oleju kokosowego
  • 3 łyżki świeżego koperku
  • sól, pieprz wg uznania 
  
Przygotowanie:

Obierz selery i zetrzyj na tarce o grubych oczkach. W osobnym naczyniu zalej płatki owsiane niewielką ilością wrzątku (do wysokości płatków) tak żeby spokojnie wchłonęły wodę i odstaw je na kilka minut aż zmiękną. Rozpuść 4 łyżki oleju kokosowego na patelni. Posiekaj drobno świeży koper. Startego selera wymieszaj ze wszystkimi składnikami. Całość dopraw solą i pieprzem według uznania. Rozgrzej piekarnik do 180 stopni. W międzyczasie wyłóż blachę papierem do pieczenia i uformuj w dłoni dość płaskie placki (ok.2,5-3 łyżki "ciasta"). Piecz przez ok. 20 minut. Następnie zmniejsz temperaturę do 150 stopni i piecz przez ok. 10 minut. Podawaj z gęstym jogurtem naturalnym/ jogurtem typu greckiego lub sosem koperkowym na bazie jogurtu :).   


Smacznego! :) 

Miałam wtedy dziewięć, może dziesięć lat. To była zwykła wiosenna noc - taka jakich wiele. Przebudziłam się koło północy cała zlana potem. Znowu te cholerne koszmary dawały mi się we znaki. Przypomniałam sobie wtedy słowa Poli - mojej najlepszej koleżanki. Kiedyś powiedziała, że też ma podobne sny i że zawsze po przebudzeniu wskakuje rodzicom do łóżka i że to naprawdę pomaga. Zasypia spokojnie i koszmary już nie wracają. Nie wiem, czy miała rację, bo nigdy tego nie sprawdziłam. Nie dlatego, że nie chciałam. Ja po prostu nigdy swoich rodziców nie poznałam. Tak naprawdę nie było w moim życiu nikogo, do kogo mogłabym pobiec w środku nocy i się przytulić. Ulgę przynosiły jedynie palące się do rana światło i ulubiona książka. Dużo książek na nieprzespane noce.

To nie moja historia i nie moje koszmary. Książki też nie moje, ale to akurat w tym wszystkim jest najpiękniejsze. Bo to książki dla dzieciaków z domów dziecka i innych placówek opiekuńczo-wychowawczych. Tak, to już drugi miesiąc akcji Klasyka dla Smyka.


Zobaczcie, jakie książki udało się zebrać tym razem:


PAKIET NR 1 od Gabi z bloga Wyrodna


PAKIET NR 2 ufundowany przez wydawnictwo Nieprzeczytane , które dołączyło do akcji dzięki Klaudii z bloga Z książką do łóżka 


PAKIET NR 3 podarowany przez księgarnię Selkar zwerbowaną przez dziewczyny z bloga Z naciskiem na szczęście


PAKIET NR 4 pochodzi od Gabriela Deda


PAKIET NR 5 jest od Gosi z bloga Matczyne Fanaberie
 

PAKIET NR 6 podarowany przez wydawnictwo Zakamarki


PAKIET NR 7 jest od Grupy Wydawniczej Foksal


PAKIET NR 8 przekazany przez wydawnictwo Muza


PAKIET NR 9 od uczniów jednej ze szkół podstawowych, którzy dowiedzieli się o akcji dzięki Marcie z bloga Zafascynowana Życiem


PAKIET NR 10 jest od Gosi z bloga Jaśkowe Klimaty


PAKIET NR 11 to prezent dla dzieciaków od wydawnictwa Adamada


PAKIET NR 12 przekazany na akcję przez wydawnictwo Bis

  
PAKIET NR 13 od wydawnictwa Skrzat


PAKIET NR 14 to wspólne dzieło Mariusza Grubińskiego, Pawła Maj, Renaty Klamerus, Magdy Jukiewicz-Konieczko, Kamili z bloga Psychomologia, magazynu literackiego Książki, wydawnictwa Dreams, Publicat S.A. i księgarni Tania Książka 


PAKIET NR 15 przekazany przez Monikę z  bloga Niemiecki z pasją


PAKIET NR 16 skompletowany przez księgarnię Kangurek oraz dziewczyny z bloga Sasanki


PAKIET NR 17 jest od wydawnictwa Bajkopis

Jak widać, akcja nabrała rozpędu i udało się zebrać aż 17 pakietów. Dla porównania - w poprzednim miesiącu było ich 6. Do kogo trafią książki? To akurat zależy od Ciebie!   


 WYBIERZ PLACÓWKĘ

Wystarczy, że do końca tygodnia zostawisz pod tym postem komentarz z dokładną nazwą domu dziecka/ośrodka opiekuńczo-wychowawczego. Spośród wszystkich zgłoszeń organizatorzy wybiorą miejsca, do których trafią książkowe skarby. Nie uda Ci się za pierwszym razem? Nie składaj broni i walcz dalej. Możesz zgłaszać co miesiąc tą samą placówkę, pod warunkiem, że nie została wybrana przedtem.

Więcej informacji o akcji Klasyka dla Smyka znajdziesz na smykowym wydarzeniu.

PS. Nie zapomnij o komentarzu!   

Ściskam! 
 Cześć Piękna! 

Pewnie już wstałaś. Wysłałaś dzieci do szkoły, przygotowałaś prezentację na studia, a może odhaczyłaś poranne bieganie. To Twój dzień, ale codzienne obowiązki nie rozpłynęły się magicznie w powietrzu, a Ty nie machnęłaś na nie ręką. Mam nadzieję, że masz chociaż czas na leniwe śniadanie. I że nie zrobisz go sama. Mam nadzieję, że jest w Twoim życiu ktoś, kto Cię uskrzydla. Zawsze i wszędzie. Nawet wtedy, gdy nie masz siły podnieść się z łóżka. Wtedy, gdy masz na sobie tę przydużą pidżamę z Goofy'm i turbo przyklap na głowie zamiast hollywoodzkich fal.  Wtedy, gdy marudzisz i kiedy w siebie wątpisz. 


Mam nadzieję, że jest przy Tobie ktoś, kto pomaga Ci odkryć Twoją wyjątkowość we wszystkim, co robisz. Nie dlatego, że sama nie jesteś w stanie tego zrobić. Pewnie, że jesteś. Ale to coś pięknego móc przejrzeć się czyichś oczach i wreszcie zobaczyć siebie kompletną. Ze wszystkimi słabościami, dziwnymi nawykami i żółtkiem/kupą (właściwe podkreśl) na głowie zamiast boskiego sombre. 


Na pewno przynajmniej raz w życiu słyszałaś tekst, że za każdym sukcesem mężczyzny stoi kobieta. Nie do końca się z tym zgadzam. Tak samo jak z tym, że za każdym sukcesem kobiety stoi mężczyzna. Ale nie da się ukryć, że wsparcie ukochanej osoby daje ogromną siłę i odwagę. Bo cokolwiek postanowisz i czegokolwiek się nie złapiesz, jest ktoś, kto zawsze za Tobą stanie i nie pozwoli upaść. Uciszy każdy lęk i każdą niepewność. I wcale nie chodzi o to, że wtedy jest łatwiej. Wtedy jest po prostu dużo przyjemniej. I cieplej - na sercu.


Ale nie zrozum mnie źle. Nie uzależniaj swojego szczęścia od drugiej osoby. Ludzie mają to do siebie, że odchodzą. I bardzo często zabierają więcej niż dali na początku. Ale Ty bądź ponad tym i cały czas miej w sobie dziecięcą naiwność i radość. Bądź tą kobietą, którą zawsze chciałaś być. Tą, która wchodzi do miejsca pełnego ludzi i rozpromienia wszystko wokół. Tą, która siłę znajduję nawet w swoich słabościach. Tą, która nie boi się nie tylko marzyć, ale również tych marzeń spełniać.     

A już na koniec życzę Ci żeby niezłomność była Twoim wyborem, a nie koniecznością. I żebyś w każdej sytuacji dawała z siebie, co najlepsze. Naprawdę wierzę, że kiedyś to wszystko do Ciebie wróci. 


PS. Jesteś piękną i mądrą kobietą. Pamiętaj.

PS1. Dzisiaj widzę Cię skąpaną w kwiatach. Ja już mam swój bukiet. Dostałam go od kogoś, komu naprawdę na mnie zależy. Dostałam go od siebie samej :).

Twoja N.